จมตีของฉันเด็ดขาด”มู่จื่อหานพยักหน้าตอบกลับไปโดยไม่พูด และไม่คิดแม้แต่จะหันมามองหน้าเขา สายตาของเธอยังคงมองไปด้านหน้าซึ่งเป็นฉากที่หานหลินกำลังกวัดแกว่งดาบไปมาอย่างไม่หยุด เย่ฮวาชะงักไปเล็กน้อยขณะถามไปว่า “เสี่ยวหาน…ถ้าหากเป็นผู้ชายยืนจ้องหานหลินแบบนี้ฉันก็พอเข้าใจได้ แต่เธอเป็นผู้หญิงนะ…จ้องหานหลินแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเธอสนใจผู้หญิงสวยๆ กับเขาด้วย?”มู่จื่อหานหันมายิ้มให้เขา ดวงตาของเธอหลุบลง“ไม่ใช่หรอก ฉันแค่กำลังคิดว่าทำไมนายถึงเจอคนในเกมที่มีความสามารถได้มากมายขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จะมีใบหน้าที่งดงามเท่านั้น แต่นายกลับรู้จักสิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ตั้งแต่มนุษย์ไปจนถึงเผ่าเทพโบราณ ตั้งแต่เด็กน้อยวัยใสไปจนถึงสาวสวยโตเต็มวัย แถมยังมีความสามารถทุกรูปแบบตั้งแต่พละกำลังเพียงเล็กน้อยไปจนถึงพละกำลังมหาศาล”เยว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเย่ฮวาผิวปากออกมาเบาๆก่อนจะพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาว่า “แหม~วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนกับมีใครบางคนกำลังหึงเลยนะ”เย่ฮวาหันไปมองเยว่เอ๋อร์ที่กำลังยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ทันใดนั้นเขาก็รีบหันไปกุมมือเล็กๆ ของมู่จื่อหาน“เสี่ยวหานเธอคิดมากเกินไปแล้ว คนพวกนี้เป็นเพียงแค่NPC เท่านั้น ไม่ว่าจะมีพละกำลังมหาศาลหรือเป็นเพียงNPC บอบบาง แต่ก็เป็นเพียงแค่จำนวนเท่านั้นและมันก็เป็นการตั้งค่าจากเหล่าโปรแกรมเมอร์ในเกมด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ไ
