หน้าของเธอเริ่มกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง ทันทีที่เห็นแววตาและสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไปเขาก็เริ่มกังวลใจขึ้นมาในทันทีว่าตัวเองกำลังทำให้อีกฝ่ายโกรธหรือลำบากใจหรือไม่?หลังจากเงียบไปหลายวินาที ปรมาจารย์นักบวชก็หันไปมองจิ้งหย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาพลันถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพูดต่อว่า “ก็ได้ มันก็แค่เลือดหยดเดียวเท่านั้นไม่ได้ลำบากอะไรมากมาย ข้าก็แค่แปลกใจว่าเจ้าจะนำเลือดของข้าไปทำอะไรก็เท่านั้น เพราะมีแต่พลังปีศาจที่ชั่วร้ายเท่านั้นที่กระหายเลือดสดๆ”เย่ฮวารีบโบกมือปฏิเสธ “เปล่าครับไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่ได้ต้องการเลือดของท่านไปทำเรื่องไม่ดี ก่อนหน้านี้ผมได้รับสมบัติมาหนึ่งชิ้น อาจารย์ของผมกล่าวว่าจะต้องได้รับเลือดจากผู้แข็งแกร่งครบทั้งแปดเผ่าพันธุ์ผมจึงจะสามารถปลุกพลังออกมาได้ ดังนั้น…”อีกฝ่ายมีสีหน้าผ่อนคลายลงจากเดิมเล็กน้อย เธอยกมือที่เหี่ยวย่นขึ้นมา ทันใดนั้นคทาในมือของเธอก็เกิดแสงสว่างขึ้นพร้อมกับหยดเลือดที่ปรากฎขึ้นบนปลายนิ้วของเธอ โลหิตสีแดงสดหยดนี้มีสีเข้มที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมานอกจากนี้ยังมีแสงสีขาวปรากฏอยู่รอบๆ ด้วย เธอหันมาหาเย่ฮวาพลันพูดขึ้นว่า “เลือดหยดนี้ข้าขอมอบมันให้กับเจ้า ตอนนี้ข้าต้องกลับไปคุ้มกันท่านราชาแล้ว ข้าคงต้องฝากที่นี่ไว้กับเจ้าชั่วคราว”เย่ฮวาพยักหน้าหงึกๆ “ผมจะทำอย่างสุดความสามารถครับ!”ปรมาจารย์นักบวชหายไปแล้วขณะที่จิ้งหย่ายังคงมองหยดเลือดที่อยู่บนฝ่ามือของเย่ฮวา หล
