“กรรร…”มังกรยักษ์สีดำเปล่งเสียงคำรามพร้อมกับพ่นควันเย็นยะเยือกออกมา บรรยากาศโดยรอบเกิดเป็นความหนาวเหน็บขึ้นอย่างฉับพลัน ชางห่ายเกอที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลยกมือขึ้นมาถูแขนตัวเอง “ดูเหมือนว่าฉันจะใส่เสื้อน้อยไปหน่อย หนาวชะมัดเลย…”เย่ฮวายิ้ม “ให้ฉันถอดเกราะเหล็กให้นายยืมป่ะ?เกราะเหล็กของฉันมีไฟนิดหน่อย…”ชางห่ายเกอเหล่ตามองเกราะที่อยู่บนตัวของเขาพร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ฉันเป็นแค่นักเวทย์ร่างกายเปราะบางตัวน้อยๆ คิดว่าจะใส่ชุดเกราะหนาๆแบบนักดาบอย่างนายได้เหรอ? ถ้าให้ฉันใส่เกราะเหล็กจริงๆ ฉันคงไม่ต้องเดินไปไหนแล้วแล้วล่ะ…”“พรวด!”สิ้นสุดเสียงของชางห่ายเกอธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่ศีรษะของเขา จนทำให้เขาตะโกนออกมาสุดเสียงว่า “พอสักที!ยิงทั้งทีช่วยเล็งให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้รึไงวะ!? ขนาดยืนอยู่ที่อับโคจรแบบนี้ยังเสือกยิงมาโดนฉันอีก ไอ้บ้าเอ๊ย!!!”เย่ฮวายักไหล่และหันไปมองอัศวินมังกรปีกปทุมที่กำลังสู้อยู่กับผู้เล่น เบื้องล่างของบอสตัวนี้มีมังกรขนาดยักษ์อยู่และมันก็จะพ่นความเย็นออกมาจากรูจมูกทุกๆสามวินาที นอกจากนี้ยังสามารถสังหารหมู่ขนาดย่อมๆ ได้ด้วย แม้ว่าการโจมตีจะไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่การโจมตีของอัศวินมังกรที่นั่งอยู่ด้านบนหลังของมันกลับสร้างความรุนแรงได้อย่างทวีคูณ ซึ่งเป็นเรื่องยากที่แม้แต่ผู้เล่นเกราะหนักแนวหน้าก็ไม่สามารถต้านการโจมตีได้เทียนเซี่ยป้าเริ่นนำผู้เล่นจำนวน 40,000 ไปตั้งแนวรบด้าน
