หลิน…แค่ก...อะไร…กันครับเนี่ย..”
เกาเทียนพยายามจะไอฝุ่นขาวออกมาไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำ
ที่เห็นคือครัวที่ไม่มีแสงสว่าง กลิ่นแปลกๆ ที่โชยมาเป็นระลอกมาจากรังไหมขนาดต่างๆ ในมุมห้อง
“หนังคนที่แห้งจนถึงขีดสุด”
หลินอันหน้าตาเรียบเฉยใช้มือรับเศษผิวหนังบางส่วนมา ขยี้ด้วยปลายนิ้ว
เกาเทียนได้ยินก็ใบหน้าซีดเผือด ราวกับกินของโสโครกเข้าไปอย่างน่าขยะแขยง
“นี่…ทั้งหมดเป็นหนังคนเหรอครับ!?”
หลินอันไม่ได้ตอบ เพียงแค่เปิดใช้งาน ดวงตาพิพากษา มองไปยังเพดานของครัว
บนเพดานมีรังไหมสีขาวแขวนอยู่หนาแน่น ข้างในป่องๆ ดูเหมือนจะบรรจุของไว้ไม่น้อย
“ฟุ่บ”
คมดาบวาบขึ้นแล้วหายไป เขาใช้ดาบยาวกรีดรังไหมอย่างแม่นยำ ของที่ถูกห่ออยู่ข้างในก็ร่วงหล่นออกมาพร้อมกับน้ำหนองในทันที
“ครืดครืด”
ของที่ร่วงหล่นออกมาคล้ายกับลูกแกะแรกเกิด เนื้อหนังที่สดและแดงอ่อนเปิดเผยออกมา ไร้ซึ่งเสียง ซากศพขดตัวอยู่ด้วยกัน มองไม่ออกว่าเป็นอะไร
“นี่มัน!?”
เกาเทียนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม เขาเงยหน้ามองเพดาน มองแวบเดียวก็มีไม่ต่ำกว่ายี่สิบอัน
หลินอันก้มลงอย่างเงียบๆ ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อหนังของซากศพ
“ติ๊ด, พบซากศพมนุษย์ (ลอกคราบ)”
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น
