อะไรบางอย่าง เพียงชั่วครู่จิ้งหย่าก็กระโดดลงมาจากเมฆขาวก้อนนั้น และปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าของเย่ฮวาเย่ฮวายิ้มพร้อมกับอ้าแขนออก จิ้งหย่ารีบวิ่งถลาเข้ามาและกอดเขาไว้จนแน่น ขณะพูดด้วยน้าเสียงสะอึกสะอื้น “พี่ชาย…ข้า…ข้าคิดถึงพี่ชายเหลือเกิน…”กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอแตะจมูกของเย่ฮวาในทันทีเขาใช้ฝ่ามือลูบเส้นผมที่อ่อนนุ่มดั่งเส้นไหมของเธอพลันพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน…”ผู้เล่นที่อยู่รอบๆ ต่างมองมาที่เย่ฮวาเป็นตาเดียว เดิมทีข้างกายของเขามีสาวสวยที่กลายร่างจากแมววิญญาณเก้าหางยืนอยู่ข้างกายแล้วหนึ่ง แค่นี้มันก็ทำให้ทุกคนรู้สึกงงงวยมากพอแล้ว ทว่าตอนนี้กลับมี NPC สาวน้อยน่ารักวิ่งเข้ามากอดเย่ฮวาอีกคน อีกทั้งยังเรียกเขาว่าพี่ชายอย่างเต็มปากเต็มคำ แน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนพากันยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเป็นแถวๆ อีกทั้งยังใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนมองมาที่เขา สายตาของคนเหล่านั้นแฝงไปด้วยความงุนงง ความอิจฉาและความริษยา…..พี่หน่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ มองเย่ฮวาและสาวน้อย NPCกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยความไม่พอใจว่า “อะไรกันเนี่ยจู่ๆ ก็มีสาวงามมาเรียกว่าพี่ชายเพิ่มอีกคนนึงแล้ว สรุปว่าเย่เย่น้อยรับน้องสาวมากี่คนกันแน่ห๊ะ?”เยว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ถึงปากจะเรียกพี่ชายน้องสาว แต่ฉันคิดว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้นแน่นอน”“เนอะ~ คิดเหมือน
