น้าแข็งถูกส่งไปยังร่างของต่อพิษกระดูกหลอมละลายตัวหนึ่งที่อยู่ด้านข้างเย่ฮวา ทันใดนั้นร่างของมันก็ลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นพร้อมกับเลือดสีดำที่ไหลทะลักออกมา เย่ฮวาหันไปมองป้านเฉิงเยียนซาที่นำกองกำลังจำนวนนับร้อยวิ่งมาจากทางด้านข้าง แม้ว่าอาวุธในมือของเขาจะกำลังโจมตีเข้าใส่มอนสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ยั้ง แต่ก็ยังมีเวลาหันมาโบกมือให้กับเย่ฮวาด้วยท่าทางร่าเริง “โย่! บังเอิญจังเลยนะ”เย่ฮวายิ้มมุมปาก “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย”ป้านเฉิงเยียนซาพูดด้วยน้าเสียงโศกเศร้า “นายคิดว่านักเวทย์ร่างบางที่แสนอ่อนแออย่างฉัน จะไม่อยากซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหัวหน้าแล้วลอบโจมตีมอนสเตอร์จากตำแหน่งที่ปลอดภัยเหรอ? เฮอะ…แนวป้องกันเสียหายขนาดนี้ แถมยังเกิดช่องโหว่เป็นวงกว้าง ถ้ายังซ่อนตัวอยู่ด้านหลังโดยไม่ทำอะไร NPC เหล่านี้คงกลายเป็นน้าผึ้งแสนหวานให้กับต่อพิษพวกนี้แล้วแหละ”เย่ฮวายิ้มโดยไม่ได้พูดอะไร คนของกิลด์ห้วนเฉิงและกิลด์หานเยว่เหมิงมีจำนวนรวมหลักพันคน เพียงพอที่จะอุดช่องว่างของฐานป้องกันได้แล้ว ในเวลาเดียวกันเหล่าผู้เล่นเดี่ยวที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มเดินเข้ามาเพื่อรวมตัวกันอีกครั้ง คนของเย่ฮวาโจมตีเข้าใส่มอนสเตอร์เหล่านั้นไปพลาง ก็เปิดทางให้กับคนเหล่านั้นไปพลาง ท้ายที่สุดช่องโหว่เหล่านั้นก็ถูกเติมเต็มโดยผู้เล่นเดี่ยวอีกครั้ง และมันก็เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้เย่ฮวาและป้านเฉิงเยียนซาบอกลากั
