ทให้สำเร็จ คุ้มครองเมืองชิงสุ่ยให้ปลอดภัยไม่ใช่ส่งตัวเองไปตายอย่างไร้สติแบบนี้”พูดจบเย่ฮวาก็ยื่นมือไปตรงหน้าเรโนลด์ อีกฝ่ายมองมาที่เขาที่สายตาแฝงไปด้วยความเด็ดขาดและมุ่งมั่น เรโนลด์ยื่นมือออกมาเพื่อจับมือของเย่ฮวาไว้แล้วดึงตัวเองขึ้น เขาใช้หลังมือของตัวเองปาดน้าตาที่หางตาออกไปก่อนจะพูดเสียงขรึมว่า “ใช่! ข้าจะสู้เพื่อท่านพ่อของข้า!ข้าจะสู้เพื่อเมืองชิงสุ่ย! เราต้องสังหารอันเดดเหล่านั้นให้จงได้!!!”เย่ฮวาไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น เขาเห็นด้วยกับสองประโยคแรกที่อีกฝ่ายจะสู้เพื่อพ่อและบ้านเมือง แต่ประโยคสุดท้ายเขากลับคิดว่าทางที่ดีกลับไปอาบน้านอนน่าจะง่ายกว่า ถ้าหากสู้กับมอนสเตอร์เหล่านี้จริงๆ เรโนลด์คงจะถูกส่งไปเป็นอาหารของพวกมันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งศพอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าสู้กับอันเดดเหล่านั้นแล้วยังมีชีวิตรอดกลับไปได้ก็คงต้องท่องบทสวดเยอะๆ แล้วล่ะ……ครั้งนี้เย่ฮวาไม่ได้ขัดขวางเรโนลด์เหมือนกับก่อนหน้านี้ เขาตบบ่าอีกฝ่ายพร้อมกับมองด้วยสายตาที่แฝงความหมายบางอย่างออกไปเพื่อให้เขาไตร่ตรองถึงความสามารถของตนเอง โชคดีแค่ไหนแล้วที่อีกฝ่ายไม่เอาเรื่องเขาที่ไปตบบ้องหูกันซึ่งๆ หน้าแบบนั้น ไม่เช่นนั้นป่านนี้ทุกคนคงเริ่มไล่ฆ่าเขาแล้วตอนที่เย่ฮวาหมุนตัวกลับไปเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังงานสีดำบางอย่างที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของตนเอง หินก้อนใหญ่พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาและเรโนลด์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เชี่ยเอ๊ย!อย่าลอบโจมตีจากทางด
