็นเพราะด้านบนไม่สามารถสังหารมอนสเตอร์ได้และนั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่สามารถเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์ได้เช่นเดียวกันเย่ฮวายกมือขึ้นและเรียกเม่ยเอ๋อร์ออกมา เธอเดินมากอดแขนของเขาไว้พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง “พี่ชาย…ที่นี่ที่ไหนหรือเจ้าคะ? ข้ารู้สึกไม่ปลอดภัยเลยเจ้าค่ะ”เย่ฮวาลูบศีรษะน้อยๆ ของเธอ “แผ่นดินใหญ่หลิงเกิงกำลังอยู่ในช่วงวิกฤติ พวกเราจะต้องต้านเหล่าอันเดดที่มาจากขุมนรก เธอยินดีจะสู้ไปกับฉันไหม?”เม่ยเอ๋อร์พยักหน้า “เม่ยเอ๋อร์ชอบพี่ชายที่สุด ไม่ว่าพี่ชายจะอยู่ที่ไหน จะทำอะไร เม่ยเอ๋อร์ก็ยินดีที่จะไปกับพี่ชายทุกหนแห่งเจ้าค่ะ”เย่ฮวายิ้ม “ดีมากเลยเด็กน้อย ถ้าภารกิจนี้สิ้นสุดลงฉันจะพาเธอไปกินสุกี้ดีไหม…”“สุกี้คืออะไรเจ้าคะ?”“ของอร่อย…”“ว้าว…เม่ยเอ๋อร์อยากกินเจ้าค่ะ…”เวลานับถอยหลังที่อยู่มุมขวายังคงกระพริบอย่างไม่หยุด ก้อนเมฆที่อยู่ด้านบนเริ่มอึมครึมขึ้นแล้ว ลมหายใจของเย่ฮวาเริ่มถี่และหนักขึ้น โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่าเป็นเพราะบรรยากาศโดยรอบที่เปลี่ยนไป หรือเป็นเพราะเขาตื่นเต้นเกินไปกันแน่“ตูม!”เสียงดังขึ้นจากไกลๆ พร้อมกับหมอกสีดำทะมึนที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงระเบิดขนาดใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับพื้นดินที่เริ่มสั่นสะเทือน ราชาที่ยืนอยู่ด้านบนตำแหน่งสูงสุดของปราสาทตะโกนขึ้นมาว่า “อันเดดมาถึงแล้ว! ทุกคนเตรียมอาวุธของตนเองให้พร้อม จงเสียสละตนเองและสู้สุดความสามารถเพื่อควา
