“ปัง!”ราชาตบพนักแขนพร้อมกับพูดด้วยความเกรี้ยวกราด“เจ้าเด็กไม่รู้จักกาลเทศะ! ท่านเทพพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่เป็นถึงเผ่าเทพแดนสวรรค์ชั้นสูง ปล่อยให้ท่านเข้าไปอยู่ในอันตรายของเหล่าอันเดดได้อย่างไรกัน หากร่างกายที่สูงส่งของท่านได้รับบาดเจ็บใครจะรับผิดชอบ!”เย่ฮวาได้ยินเช่นนั้นก็หมดคำพูดไปในทันที เขาเป็นแค่เผ่าลับคนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องยกยอให้สูงขนาดนี้เลย อีกอย่างภารกิจแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับ ราชาคนนี้ถ้ายังพิรี้พิไรมากไปกว่านี้คงได้มีเคืองกันบ้างแหละ!เย่ฮวารีบโบกมือ “โถ่…ฝ่าบาทท่านก็พูดเกินไปอาจารย์ของผมและอันเดดต่างก็เป็นปรปักษ์ต่อกัน การที่ผมทำแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการฝึกฝนความสามารถของตนเองให้สูงขึ้น ในเวลาเดียวกันก็นับว่าเป็นการลงแรงเพื่อช่วยเมืองชิงสุ่ยด้วย ให้ผมไปเถอะครับ ถ้าหากอันตรายจนเกินกว่าจะรับมือไหวผมก็จะกลับมาทันที”พูดจบเย่ฮวาก็รับคริสตัลเวทย์มาจากเจ้าชาย หลังจากราชาเห็นว่าเย่ฮวายืนหยัดที่จะทำเช่นนี้และรับคริสตัลเวทย์ไปแล้ว เขาก็ไม่คิดที่จะขัดขวางอีก เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลันพูดขึ้นว่า “ถ้าหากท่านพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่ไม่รังเกียจ ข้าจะส่งกองกำลังเจี่ยวเย่ของเมืองชิงสุ่ยตามท่านไปด้วย”เย่ฮวาส่ายหน้าพลันตอบไปว่า “คนเยอะไปไม่ดีเท่าไหร่หรอกครับ ให้ผมไปคนเดียวก็พอแล้วล่ะ”ราชาส่ายหน้า “ถ้าเช่นนั้นท่านผู้ยิ่งใหญ่ต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่? หากมีท่านบอกข้าได้เลย!”เย่ฮวายกมือ
