ตะพาบน้าล่ะ“โฮก!”เสียงของมังกรกระดูกมายาดังขึ้นจนสะเทือนไปทั่วทั้งฟ้าขณะที่เกิดเป็นพลังงานสีดำทะมึนขึ้นราวกับก้อนหินขนาดมหึมาที่ถูกโยนลงไปในมหาสมุทรที่เงียบสงบ คลื่นพลังงานขนาดใหญ่แผ่กระจายเป็นวงกว้างอย่างช้าๆขณะที่ทุกอย่างซึ่งอยู่โดยรอบแปรเปลี่ยนเป็นเศษซากพละกำลังที่ถูกส่งออกมากวาดทุกสรรพสิ่งจนเรียบเป็นหน้าดิน!เย่ฮวาไขว้มือไว้ด้านหน้าขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้ามู่จื่อหานและพี่หน่าย ในเวลาเดียวกันก็เรียกเจ้าเม่ยเอ๋อร์ออกมาด้วย พละกำลังที่น่ากลัวของมังกรตัวนี้ได้ปรากฎขึ้นตรงหน้าพวกเขาแล้ว!“14893”“16752”“15479”……พลังชีวิตของเย่ฮวาลดลงอย่างรวดเร็วจนต้องรีบกลืนโอสถสติเพื่อรักษาชีวิตของตนเองไว้ เพียงแค่การโจมตีครั้งที่สองเจ้าเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังของเขาก็กลับเข้าสู่มิติสัตว์เลี้ยงอีกครั้ง สกิลบทสวดมังกรรกร้างรุนแรงเกินกว่าที่จะต้านได้จริงๆ แม้แต่มู่จื่อหานและพี่หน่ายที่อยู่ด้านหลังก็พลอยโดนโจมตีไปด้วยเช่นกันพี่หน่ายเปิดใช้สกิลอยู่ยงคงกระพันแล้ว ร่างบางของเธอคุดคู้เล็กน้อยขณะที่รับแรงโจมตีขนาดใหญ่จากมังกรที่อยู่ตรงหน้า ในเวลาเดียวกันเธอยังคงฮีลเลือดให้มู่จื่อหานอย่างไม่หยุด มู่จื่อหานขมวดคิ้วเข้าหากัน ขณะที่กำแพงเหมันต์มายาของเธอได้ถูกทำลายลงจนแหลกเป็นเสี่ยงๆเย่ฮวาหันกลับไปมองสองสาวที่อยู่ด้านหลังพลันยิ้มออกมาพร้อมกับพูดเสียงเบา “ต้านไม่ไหวจริงด้วย…”พลังชีวิตของเย่ฮวาได้หมดลงแล้ว ขณะที่ร่างข
