วาหันกลับไปมองเธอที่อยู่ด้านหลัง “พี่หน่าย…ฉันกับบอสสู้กันจนเลือดสาดขนาดนี้เธอยังมีอารมณ์มายืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่ด้านหลังราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่อีก ทำแบบนี้หมายความว่ายังไงเนี่ย? ทำไมฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆนะ~”พี่หน่ายมองเย่ฮวาอยู่ครู่หนึ่ง “แหวะ! หลงตัวเองเกินไปแล้ว! ฉันแค่เห็นว่านายกำลังฆ่ามอนสเตอร์แบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนก็เลยแอบเปิดเว็ปดูกระทู้ไปเรื่อยเปื่อย ฉันไม่ได้ยิ้มให้นายซะหน่อย อีกอย่างนายก็ไม่ยอมเป็นของฉันถ้านายยอมเป็นของฉันป่านนี้นายคงได้ฟินตั้งแต่เช้ายันค่าไปแล้ว~”เย่ฮวาเบิกตาโต “เอ้า! ฉันผิดไปแล้ว! เชิญเธอตามสบายเลย~”สกิลสะบั้นสิบอักขระถูกส่งออกไป ภายใต้การโจมตีเพียงชั่วพริบตาทำให้ต้นไผ่ถูกฟาดเข้าใส่แบบไม่บันยะบันยัง กิ่งก้านจำนวนนับไม่ถ้วนรวมถึงใบไผ่ร่วงหล่นลงมา ขณะที่หญิงสาวที่สวมใส่ชุดสีเขียวก้าวเท้าถอยไปด้านหลัง 2-3 ก้าว เธอใช้มือจับหน้าอกของตัวเองพลันกระอักเลือดสดๆ ออกมา หลังจากนั้นร่างของเธอก็ทรุดลงกับพื้นที่อยู่ตรงหน้าเธอมองมาที่เย่ฮวาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความโกรธแค้น “ข้าประเมินพวกเจ้าต่าเกินไปจริงๆ ในเมื่อเจ้าเดินทางมาถึงป่าไผ่ที่เงียบสงบแห่งนี้ ถ้าเช่นนั้นก็เตรียมตัวถูกฝังอยู่ที่นี่เลยก็แล้วกัน!”“ตูมตูมตูม…”พื้นดินเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้น ในเวลาเดียวกันพื้นดินที่เปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดก็เริ่มมีหน่อไม้สีเขียวแหลมคมผุดขึ้นมา หากจะให้บรรยายถึงความเร็วของมันที่ผุดขึ้น
