อก็เกิดแสงสว่างขึ้นบาดแผลค่อยๆ กลับมาสมานอีกครั้ง เขาวางเธอลงกับพื้นก่อนจะหันมาหาเย่ฮวาและพี่หน่าย “ขอบคุณท่านเทพพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านนำข้ากลับมาจากแดนว่างเปล่าแห่งนั้น และทำให้ข้าได้กลับมาเหยียบบนผืนแผ่นดินหลิงเกิงอีกครั้ง ขอบคุณนายท่านของข้าที่ดูแลข้าตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงตอนนี้ ทว่าการที่ข้ายังคงอยู่และไม่มลายหายไปก็เป็นเพราะข้าต้องการตามหาภรรยาของข้าตอนนี้ข้าเจอนางแล้ว…นายท่าน…ขอให้ข้าได้อยู่เคียงข้างกับนางได้หรือไม่ ขอให้ข้าได้อยู่เคียงข้างกับนางในช่วงชีวิตสุดท้ายของพวกข้าได้หรือไม่?”พี่หน่ายเม้มปากแน่นราวกับพูดอะไรไม่ออก “ไม่มีนายอยู่ด้วยก็เท่ากับว่าฉันได้เสียแขนขวาของตัวเองไป แต่ถ้าหากนายยืนยันที่จะทำแบบนี้ฉันก็เคารพการตัดสินใจของนาย อยู่ดูแลภรรยาของนายเถอะ เธอรอคอยนายให้กลับมาที่นี่กว่าพันปีจนร่างกายของเธอกลายเป็นปีศาจนายอยู่ที่นี่เพื่อดูแลและชดเชยเวลาที่สูญเสียไปให้กับเธอเถอะ”นายพลโครงกระดูกคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าพี่หน่าย“ขอบคุณขอรับ นายท่าน!”หลังจากนั้นพี่หน่ายก็รีบลากเย่ฮวาออกจากป่าไผ่ทันทีเขาก้มหน้ามองเธอเล็กน้อย แม้ว่าสีหน้าของเธอจะดูเรียบเฉยแต่ภายในดวงตาคู่นั้นกลับมีน้าตาที่พร้อมจะเอ่อล้นออกมาพี่หน่ายพูดด้วยน้าเสียงโศกเศร้า “เย่เย่น้อย…ตอนนี้ฉันไม่มีความสุขเลย นายว่าฉันควรทำยังไงดีล่ะ?”เย่ฮวาลูบศีรษะเธอ “สำหรับสัตว์เลี้ยงแม้ว่ามันจะเป็นแค่สัตว์เลี้ยงในเกม แต่สำหรับพ
