ลับมาเล็กน้อยพลันพูดขึ้นว่า“ถึงแม้ว่าลินดาจะดูแข็งทื่อไปหน่อยแต่ก่อนหน้านี้เธอเป็นถึงหมอศัลยแพทย์ฝีมือยอดเยี่ยมของประเทศอังกฤษเลยนะ ที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อดูแลนายโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะเรื่องการเคลื่อนย้ายหรือแม้แต่การรักษาเฉพาะทางเธอก็สามารถทำได้ทั้งหมด ถ้าไม่มีลินดาอยู่ด้วยฉันกับเยว่เอ๋อร์คงจะไม่สามารถย้ายร่างสูง 180 กว่าเซ็นของนายได้แน่”เย่ฮวาหันมามองพร้อมกับพูดเสียงต่า “เธอช่วยดูหน้าฉันตอนนี้ด้วย…”มู่จื่อหานยิ้มและพูดด้วยน้าเสียงนุ่มนวล “นายรีบเข้าระบบเถอะ ถ้ามีอะไรก็กดปุ่มเรียกที่บนหัวเตียงได้เลยนะถ้าไม่ไหวจริงๆ นายก็ส่งข้อความมาหาฉันในเกมแล้วกัน”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไป เธอยิ้มให้เย่ฮวาก่อนจะเดินออกจากห้องไป ตอนที่เธอเดินไปถึงประตูห้อง จู่ๆ เธอก็หยุดเดินพลันหันกลับมามองเย่ฮวาพร้อมกับพูดด้วยน้าเสียงที่แผ่วเบาว่า “เย่ฮวาขอบใจนายมากนะ…ฉัน…”มู่จื่อหานเงียบไปขณะที่ใช้สายตาที่ดูแปลกไปจากเดิมจ้องมองมาที่เย่ฮวา หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ ปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบา เสียงฝีเท้าของเธอเดินจากไปแล้ว เย่ฮวาถอนหายใจออกมาก่อนจะยื่นมือไปหยิบหมวกเกม แม้ว่ากล้ามเนื้อและร่างกายของเขาจะยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้างแต่มันก็ยังสามารถขยับเขยื้อนได้อยู่บ้าง หากเป็นเมื่อคืนเขาคงไม่มีทางที่จะเอี้ยวตัวไปหยิบของได้เหมือนกับวันนี้เย่ฮวารู้จักร่างกายของตนเองดีกว่าใครๆ และเขาก็เคยบาดเจ็บมาก่อน ทว่าอาการบาดเจ็บที่รุนแรงเช่นนี้
