ดเช็ดอาวุธในมือขณะที่ดาบของเธอก็หายไปภายในชั่วพริบตาเธอหันมามองเย่ฮวา หลังจากกวาดตามองเขาอยู่ครู่หนึ่งเธอก็เผยอริมฝีปาก และพูดขึ้นว่า “ไม่เจอกับเจ้ามาห้าปีแล้ว ความแข็งแกร่งของเจ้าเพิ่มขึ้นเยอะเลยนะ”เย่ฮวายิ้ม “ที่จริงห้าปีนี้เป็นแค่ตัวเลขเท่านั้น และผมก็ไม่ได้ทำอะไรเลย พลังที่มีอยู่ก็แทบจะไม่ได้เพิ่มขึ้นจากเดิมด้วย”หานหลินลุกขึ้นยืนก่อนจะใช้เท้าข้างหนึ่งกระทืบลงกับพื้น ร่างของเธอลอยขึ้นสูงเหนือบัลลังก์ก่อนจะลอยมาหยุดลงตรงหน้าเย่ฮวา ซึ่งระยะห่างของเธอและเขาอยู่ที่ราวๆ ครึ่งเมตร เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมที่พัดโชยมาแตะจมูก เธอยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “คุณสมบัติของเจ้า…การที่พัฒนามาได้ถึงจุดนี้ได้ถือว่ามีไม่เยอะเท่าไหร่นัก แต่หากเจ้าไม่พยายามมากกว่านี้เจ้าคงจะเพิ่มระดับมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว…”เย่ฮวาได้ยินเช่นนี้ก็เลิกคิ้วขึ้น “หมายความว่ายังไงครับ?”หานหลินยิ้ม “เมื่อห้าปีก่อนหลังจากเจ้านำหัวของหัวหน้าเผ่ามาที่นี่ วันรุ่งขึ้นม่านแสงเทพธิดาก็มลายลงตอนนี้เหล่าอันเดดบุกรุกเข้ามาแล้ว และเมืองหลักก็ส่งกองกำลังเข้ามาต้านการโจมตีจากพวกมันแล้วด้วยช่วงเวลาห้าปีที่ผ่านมานี้เหล่าอันเดดยังไม่ได้ทำอะไรที่รุนแรงมากนัก อย่างไรก็ตามจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งทั้งสามจากแดนนรกอเวจียังฝึกฝนอยู่ภายในอเวจีชั้นที่สิบแปดตอนนี้ปัญหาเดียวที่เหลืออยู่คือเวลาที่เขาจะปรากฎตัวที่นี่”เย่ฮวามองหน้าหานหลิน หลังจากเกมปิดปรับปรุงพลัง
