ลุดพ้นจากเงื้อมมือของยมบาลไปได้อย่างเฉียดฉิว“ปั่ก!”หินขนาดเท่าไข่ไก่โยนเข้าใส่ศีรษะของเขาจนทำให้เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าของเขาพร้อมกับค่าดาเมจที่เด้งขึ้น––––“1876”ร่างของนักเวทย์ทรุดลงกับพื้นภายใต้ความงุนงงและความสงสัย เย่ฮวาที่ยังวิ่งอย่างไม่หยุดแอบหันไปมองเจ้าเอลฟ์หินที่กำลังยกกำปั้นขึ้นมาโบกไปมาซึ่งมีขนาดเท่ากับเม็ดถั่วเขียว ซึ่งท่าทางของมันทำให้เย่ฮวาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เจ้านี่ช่างขี้อวดจริงๆ เลย!……ความเร็วของเย่ฮวาถูกผลักดันอย่างสุดกำลัง หากเป็นผู้เล่นธรรมดาคงใช้เวลาไม่น้อยกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะเดินทางถึงทุ่งหญ้าหมื่นบุษบา ทว่าสำหรับเขาใช้เวลาไปเพียงแค่ 23 นาทีก็เดินทางมาถึงเขตของทุ่งหญ้าหมื่นบุษบาแล้ว ผู้เล่นที่อยู่โดยรอบเริ่มเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งภายในนั้นมีผู้เล่นของหานเยว่เหมิงจำนวนไม่น้อย โดยระหว่างทางก็พบว่ามีผู้เล่นของกิลด์วิหารสังหารเทพและซายวี่ที่ถูกไล่สังหารตลอดทาง!พี่หน่ายยืนถือคัมภีร์อยู่ด้านหลังสุดขณะที่มีแสงสีขาวรายล้อมรอบตัวเธอ ทันทีที่เธอเห็นเย่ฮวาวิ่งเข้ามาเธอก็ก็พูดขึ้นว่า “เย่เย่น้อยนายมาช้าจังเลยนะ! พวกเราถูกโจมตีจนสะบักสะบอมหมดแล้ว!”คนอื่นๆ ที่เห็นพี่หน่ายเรียกชื่อเย่ฮวาพวกเขาก็หันมามอง วินาทีต่อมากลุ่มคนเหล่านั้นก็พากันตะโกนขึ้นมาจนเสียงดัง “พี่ใหญ่เย่มาแล้ว!!!”ทุกคนแหวกทางเพื่อให้เย่ฮวาวิ่งไปยังตำแหน่งหน้าสุดของขบวนโจมตี ห่างออกไปเย่ฮวาก็พบว่ามู่
