แต่ฉันห้ามไว้ก่อน”เย่ฮวายิ้ม “เธอทำถูกแล้วที่ห้ามไว้ ถ้าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่หมอนั่นทำจริงๆ มันก็หมายความว่าหมอนั่นใช้วิธีการแก้แค้นด้วยการนำเรื่องภายในเกมมาแก้แค้นในชีวิตจริง ถ้าพวกเราสู้กับหมอนั่นในชีวิตจริงอาจจะทำให้กระทบกับตระกูลมู่ได้ ฉันคิดว่าพวกเราไปจัดการกับหมอนั่นในเกมเอาให้อกสั่นขวัญหายไปเลยน่าจะดีกว่า”มู่จื่อหานมองเย่ฮวาด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะต้องพูดแบบนี้ เรื่องนี้นายเป็นผู้เสียหายโดยตรง ดังนั้นนายตัดสินใจได้เลยว่าจะจัดการกับหมอนั่นยังไง”เย่ฮวายิ้ม “ฉันอยากไล่ฆ่าผู้เล่นของวิหารสังหารเทพทั้งหมด ทุกคนคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”มู่จื่อหานเอียงหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มที่พราวเสน่ห์จนน่าหลงใหล “พาฉันไปด้วยคนได้ใช่ไหม?”“ฮ่าๆๆ! แน่นอนสิ…โอ้ย! ขาฉัน…”เยว่เอ๋อร์ก่ายหน้าผาก “พูดก็พูดไปสิ นายจะยกขาขึ้นมาทำไมเนี่ย?”“ก็มันตื่นเต้นหนิ…”“แค่กแค่ก…”……หลังจากกินยาแล้วเย่ฮวาก็ยังรู้สึกได้ถึงสมุนไพรและความขมที่วนเวียนอยู่ภายในร่างกาย เป็นเพราะภายในห้องผู้ป่วยฉุกเฉินไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่นัก มู่จื่อหานจึงเรียกให้หมอเข้ามาตรวจอาการของเย่ฮวาอีกครั้ง ถ้าหากไม่มีอะไรร้ายแรงพรุ่งนี้ก็สามารถเปลี่ยนไปอยู่ห้องพักธรรมดาได้ส่วนเรื่องเกมหมอก็อนุญาตแล้วทว่ายังไม่สามารถเล่นเกมติดต่อกันนานเกินไปได้ และต้องพักผ่อนก่อนสี่ทุ่ม นี่ถือเป็นเรื่องปกติและเขาก็ตบปากรับคำอย่างง่ายดายหลังจา
