“สวบสวบ…”เสียงหญ้าเสียดสีกันดังอย่างต่อเนื่อง ขณะที่เงาของผู้มาเยือนเริ่มแหวกออกมาทีละคน ภายใต้แสงจันทร์ที่เคลื่อนตัวออกจากเมฆ เย่ฮวาขยับกริชในมือเล็กน้อยพลันใช้สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มคนที่เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“แม่งเอ้ย! พี่ใหญ่บอกว่าอย่าปล่อยให้อีนั่นหนีไปได้นะโว้ย! รีบตามเร็วเข้า!!!” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับใช้เหล็กในมือเหวี่ยงเข้าใส่เย่ฮวาอย่างไม่รีรอเขาโค้งตัวลงจนทำให้เหล็กผ่านศีรษะของตนไปอย่างเฉียดฉิว หลังจากนั้นกริชในมือก็แทงเข้าใส่หน้าขาของอีกฝ่ายอย่างแรงตอนที่ดึงกริชออกมาเลือดก็สาดกระจายจนเปื้อนใบมีดในมือของเขา ชายคนนั้นใช้มือกดแผลที่ขาของตัวเองแล้วทรุดตัวลงกับพื้น ดวงตาสีแดงก่าทั้งคู่ของเย่ฮวากวาดตามองไปรอบๆ ขณะที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาแม้แต่คนเดียวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะจะได้ยื้อเวลาได้อีกหน่อยยิ่งมากเท่าไหร่มู่จื่อหานก็จะมีเวลามากขึ้นเท่านั้น ขอแค่เธอออกไปได้อย่างปลอดภัยก็พอแล้ว ส่วนเขาจะขอสู้สุดชีวิตเพราะยังไงก็มีโอกาสที่จะรอดตายถึง 99%! คนมันหนังเหนียวอยู่แล้วให้ทำยังไงได้!ด้านหลังของคนเหล่านั้นมีคนเดินเข้ามาอีกหนึ่งคนเขาสวมใส่ชุดสูทสีแดงพร้อมกับคาบซิการ์ไว้ในปาก เป็นเพราะอีกฝ่ายใส่แว่นดำจึงทำให้มองไม่เห็นดวงตาของเขาอีกฝ่ายพูดด้วยน้าเสียงเยือกเย็นขึ้นมาว่า “ยังจะนิ่งอยู่อีก!หักขามันสิวะ! ไปจับอีหนูนั่นมาให้ได้! ถ้ามันหนีไปได้ฉันฆ่าพวกแกแน่!!!”ทันใดนั้นกลุ่มชายฉกรรจ์ก
