เหงื่อไหลลงมาข้างแก้มอย่างไม่หยุด เย่ฮวาค่อยๆควบคุมลมหายใจแล้วเดินไปยังสองคนที่อยู่ด้านนอกห้องอย่างช้าๆ ทั้งสองคนใส่เสื้อกั๊กสีดำจึงทำให้มองเห็นรอยสักที่ดูน่ากลัวบนบ่าทั้งสองข้างเขาเคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัยเย่ฮวากับกวาจื่อก็เคยได้ชื่อว่าเป็นพวกขอทานที่เดินเร่ร่อนไปทั่ว อีกอย่างเรื่องทะเลาะชกต่อยก็เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง พวกเขาเลือกที่จะใช้หมัดจบปัญหามากกว่าที่จะเสียเวลาพูดคุย ถ้าหากสู้กับคนสองคนเพียงลำพังก็ไม่ได้ถือว่าเป็นปัญหาอะไรสำหรับเขาแม้ว่าทั้งสองคนจะรูปร่างใหญ่กว่าเล็กน้อย แต่สำหรับเขากลับไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องยากอะไร เขาเพียงแค่กลัวว่าจะทำให้คนเหล่านั้นรู้ตัวเสียก่อน มู่จื่อหานยังอยู่ด้านในหากคนพวกนี้รู้ตัวคงยากเกินกว่าที่จะรับมือได้ทันใดนั้นหนึ่งในนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “เหล่าซื่อเดี๋ยวฉันไปเยี่ยวแป๊บนะ แกดูที่นี่ไปก่อนล่ะ”อีกคนพูดด้วยเสียงสูง “เออๆ ฉันก็ปวดเหมือนกัน รีบไปรีบมา”“โอเค!” พูดจบอีกฝ่ายก็เดินตรงมาทางเย่ฮวาไปพลางก็ปลดกระดุมกางเกงไปพลางเย่ฮวาเห็นเช่นนั้นก็รีบหลบอยู่ด้านหลังกองขยะทันทีทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของชายคนนั้นเดินหายเข้าไปอยู่ตรงมุมกำแพง พร้อมกับเสียงของเหลวที่ไหลลงกระทบพื้นโอกาสมาถึงแล้ว!เย่ฮวารีบย่องไปด้านหลังผู้ชายคนนั้นอย่างเงียบๆหลังจากนั้นก็ใช้มือจับท้ายทอยของชายคนนั้นแล้วกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐที่อยู่ตรงหน้าจนเกิดเสียงดัง อีกฝ่ายยังไม่
