กฟ้าขับไปตามทาง หลังจากขับไปได้ราวๆ 5 นาที ในที่สุดคนขับก็จอดรถแล้วพูด “ที่นี่อยู่ห่างจากโรงงานร้างนั่นมากที่สุดแล้วล่ะ นายลงจากรถแล้วเดินตรงไปที่เป็นพื้นหญ้านั่นประมาณ 2-3 นาทีก็จะเจอโรงงาน”“ขอบใจมากพี่ชาย ขากลับก็คอยระวังตัวด้วยนะ อย่าให้คนพวกนั้นจับได้ล่ะ”“ไม่ต้องห่วง! ฉันรู้แล้ว”เย่ฮวาพยักหน้าแล้วยื่นเงินส่วนที่เหลือให้เขาก่อนจะเดินลงจากรถแล้วไปตามทางที่คนขับรถบอกกอหญ้ามีความอ่อนนุ่มมาก และมันก็ถูกเย่ฮวาเหยียบย่าระหว่างที่เดินเข้าไปด้านใน เขายังคงโค้งตัวลงและเดินย่องเข้าไปอย่างไม่หยุด เพียงครู่หนึ่งก็พบโรงงานที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งรอบๆ ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าที่รกรุงรังจำนวนไม่น้อย และภายในนั้นก็พบว่ามีแสงสีเหลืองสว่างอยู่ ซึ่งบริเวณตรงหน้าห้องที่มีแสงสว่างพบรถตู้จอดอยู่ ก่อนจะพบว่ามีคนอยู่สองคนกำลังถือไม้เบสบอลและกวาดตามองไปรอบๆเย่ฮวาค่อยๆ เดินอ้อมไปทางด้านหลัง ซึ่งที่นี่ไม่มีคนอยู่ ตอนที่มาถึงหน้าหน้าต่าง เขาก็พบว่าภายในห้องนั้นมีหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กำลังส่องแสงสว่างอยู่ โดยมู่จื่อหานกำลังนอนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยโคลน ผมของเธอยุ่งเหยิงจนปกปิดใบหน้าไว้ และทั้งสองคนนั้นก็กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ กำแพง“พี่ใหญ่บอกว่าให้พวกเราลักพาตัวยัยนี่มาแต่ก็ไม่เห็นบอกเลยว่าให้เราทำอะไร”ชายผมแดงอีกคนหันไปมองมู่จื่อหานที่กำลังนอนอยู่ด้วยสายตาน่ารังเกียจ เขายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “นักศึกษาคนนี้นี่สวยดีว่
