เห็นห้องที่ว่างเปล่าตรงหน้า เขาก็แอบถอนหายใจออกมาเบาๆ การแข่งขันออฟไลน์สามวันมานี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้นเสียเหลือเกิน ยังไม่ทันได้ไปเที่ยวกับพี่หน่ายเธอก็กลับไปก่อนเสียแล้ว ถ้าหากมีโอกาสในครั้งหน้าเขาจะต้องพาเธอไปเที่ยวให้ได้ ไม่สิ! ต้องบอกว่ามีโอกาสแน่ๆ!!!หลังจากปิดประตูห้องก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว งานเลี้ยงเริ่มตอนหกโมงครึ่ง ซึ่งก็ถือว่าเหลือเวลาอีกเพียงไม่มาก พวกเขาจึงไปยังห้องจัดงานเลี้ยงทันทีตอนที่มาถึงชั้นห้าก็พบว่าภายในงานมีการจัดเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว และมีกลุ่มผู้เล่นรวมตัวกันเดินขวักไขว่ไปมาอยู่ในงาน พี่เมิ่งเห็นพวกเย่ฮวาก็รีบกวักมือเรียก เธอมาเร็วกว่าพวกเขาเสียอีกนะเนี่ย มู่จื่อหานเดินนำเย่ฮวาและเยว่เอ๋อร์ตรงไปที่พี่เมิ่ง พี่เมิ่งชะเง้อมองด้านหลังพวกเขาแล้วเอ่ยถาม “อ่าว? แล้วพี่หน่ายล่ะ?”มู่จื่อหานยิ้ม “มีธุระนิดหน่อยน่ะ เธอเลยขอตัวกลับไปก่อน เป็นเพราะยุ่งๆ ด้วยก็เลยไม่ทันได้บอกพวกเธอ”ป้านเฉิงเยียนซาสีหน้าเรียบเฉย “ตอนแรกกะว่าคืนนี้จะทำการสาบานเป็นพี่น้องกับเธอซะหน่อย หลังจากนี้เวลาออกไปข้างนอกจะได้พูดได้อย่างภาคภูมิใจว่า ‘ฉันคือพี่ใหญ่ของพี่หน่าย’ ดูเหมือนว่าจะหมดหวังที่จะได้พูดคำนี้แล้วสินะ”ลั่วอิงยิ้ม “พอเถอะ พี่หน่ายไม่ใช่ผู้หญิงที่คนอย่างนายจะควบคุมได้หรอกนะ ไม่เชื่อนายก็ลองถามหัวหน้าเย่ดูสิ”พี่เมิ่งคนสวยยิ้มออกมา “ใช่ แต่ดูหัวหน้าเย่ตอนนี้สิ ดูไม
