ะนิดหน่อยก็เลยจะไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงคืนนี้แล้วล่ะ”เย่ฮวาประหลาดใจขึ้นมาในทันที “รีบไปขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? เธอรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันฆ่าบอสตัวนี้เสร็จจะออกไปหา”“ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เพราะยังไงก็ได้เจอกันในเกมอยู่แล้ว หรือว่าเย่เย่น้อยแอบคิดอะไรไม่ซื่อกับพี่สาวคนนี้รึเปล่าน้า?”“ถ้าปากเล็กๆ ของเธอไม่พูดจาพร่าเพรื่อไปเรื่อย ฉันคงจะรู้สึกสนใจเธอไปแล้ว”“โอ้โห นี่คือคำสารภาพรักป่ะเนี่ย?”“อื้ม ฉันเองก็เคยพูดกับกวาจื่อแบบนี้บ่อยๆ…”“ง่า!” พี่หน่ายชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉันออกจากเกมแล้วนะ ตอนนี้สี่โมงสี่สิบห้านาทีแล้ว ถ้ายังไม่เก็บของตอนนี้อาจจะสายได้”“อื้ม ไปเถอะ…”……หลังจากพี่หน่ายบอกลาเย่ฮวา ภาพโปรไฟล์ในเกมของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีเทา ส่วนเขาก็ยังคงกวัดแกว่งดาบในมือเพื่อโจมตีเข้าใส่คาจิอันนาอย่างไม่หยุด คงต้องรุนแรงขึ้นอีกหน่อยเพื่อจบการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด!เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เลือดหยดสุดท้ายของคาจิอันนาทำให้เขารู้สึกได้ถึงช่วงเวลาที่ยาวนานมากเป็นพิเศษ หลังจากผ่านการโจมตีที่พุ่งเข้าใส่อย่างไม่หยุด ในที่สุดเสียง “พรวด” ก็ดังขึ้นพร้อมกับดาบแหลมที่แทงเข้าที่ช่องท้องของคาจิอันนาอย่างแรง เลือดหยดสุดท้ายของเธอได้หมดลงอย่างสมบูรณ์แล้วคาจิอันนาทรุดตัวลงกับพื้น เธอมองมาที่เขาพร้อมกับพูดด้วยน้าเสียงตกใจ “เจ้าเอาชนะข้าได้…สวรรค์ไม่เห็นใจความรักของข้าที่มีต่อกษัตริย์และไม่คิดที่จะมอบความอมตะให้ข้าเลยหรือ? ”เย่ฮวา
