น้อย บังเอิญจังเลยนะเนี่ย~”เย่ฮวามองพี่หน่ายที่กำลังกระโดดโลดเต้นและวิ่งเข้ามากอดตน “น่าเสียดายจังเลยนะที่พวกเธอรีบกลับกันซะก่อน ตอนแรกกะว่าจะพาพวกเธอไปเที่ยวต่อสักสองวัน”พี่หน่ายบุ้ยปาก “ก็ช่วยไม่ได้นี่นา แม่ฉันเพิ่งโทรมาเรียกให้ฉันกลับไป ฉันก็ทำได้เพียงแค่เชื่อฟังเท่านั้นแหละ”เย่ฮวาก้มหน้ามองพี่หน่ายที่อยู่ตรงหน้า เธอเป็นเพียงสาวน้อยวัย 16 และก็ออกจากบ้านมาถึงสามวันแล้ว ถ้าพ่อแม่ของเธอไม่เป็นห่วงสิถึงจะแปลก ตอนที่กำลังยืนคุยกันอยู่นั้นมู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ก็เดินออกมา มู่จื่อหานยิ้มให้เย่ฮวา “ไปกันเถอะ พี่หน่าย เสี่ยวหนิง เดี๋ยวฉันพาไปส่งไปที่สถานีนะ”พี่หน่ายพยักหน้าตอบกลับ “อื้อ~”เยว่เอ๋อร์เดินเข้ามาจับมือพี่หน่าย “พี่หน่าย บอกลาครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ แต่การได้มาเจอเธอฉันมีความสุขมากเลยนะ นี่เป็นสมบัติที่ไม่มีในเกม ฉันพูดจริงๆ นะ… ”พี่หน่ายยิ้มคิคิ “ขอบใจนะเยว่เยว่น้อย แต่จริงๆ แล้วในเกมกับชีวิตจริงก็ไม่ต่างกันหรอกนะ…”เยว่เอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ “ฉันได้เจอกับเธอในชีวิตจริงแล้วมันทำให้ฉันรู้สึกว่าของตัวเองก็ไม่ได้เล็กน่ะ…”พูดจบเธอก็ก้มมองหน้าอกของพี่หน่าย พี่หน่ายใช้กำปั้นเล็กๆ ของเธอชกไปที่บ่าของเยว่เอ๋อร์เบาๆ “ร้ายจริงๆ เลยนะเธอเนี่ย! เวลาซึ้งแบบนี้ยังจะมาแซวฉันอีก!”“ตึกตึกตึก…”พวกเขาเดินลงมาที่ลานจอดรถใต้ดินพร้อมกัน โดยครั้งนี้เย่ฮวาทำหน้าที่เป็นคนขับให้ทุ
