ออกไปขยี้หัวพี่หน่ายแล้วพูดเสียงเบาว่า“พี่หน่าย… อันที่จริงการจากลาก็เป็นเครื่องหมายที่บอกว่าจะได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง สิ่งที่เธอทำให้ฉันตอนที่อยู่ในเกมฉันรู้และจำได้ทั้งหมด ในเมื่อมีโอกาสได้อยู่ต่อหน้าฉันก็อยากจะขอบคุณเธอจากใจจริง ขอบคุณเธอมากนะพี่หน่าย…”ทันใดนั้นน้าตาเม็ดเล็กๆ ก็เอ่อล้นออกมาจากเบ้าตาของพี่หน่ายก่อนจะไหลอาบแก้มของเธอ เธอโผเข้ากอดเย่ฮวาพร้อมกับร้องไห้ออกมา ทุกคนต่างเงียบเสียงโดยไม่พูดอะไร เย่ฮวาใช้มือลูบหลังเธอเบาๆ และปล่อยให้เธอร้องไห้ต่อไป อันที่จริงเขาเป็นเหมือนกับตอไม้ด้วยซ้าเพราะเขาไม่รู้ว่าถ้าหากผู้หญิงร้องไห้ควรจะปลอบใจพวกเธออย่างไรหลังจากพี่หน่ายร้องไห้ไปได้ครู่หนึ่งเธอก็ถอยหลังออกไปแล้วยกแขนขึ้นมาเช็ดน้าตา เย่ฮวายื่นทิชชู่ให้เธอแล้วพูดด้วยน้าเสียงนุ่มนวลว่า “พี่หน่าย…เธอเป็นถึงแกนหลักของกิลด์หานเยว่เหมิงเลยนะ พี่หน่ายต้องวางมาดสิมาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กขี้แยแบบนี้ แถมยังมาใช้แขนเสื้อฉันเช็ดขี้มูกของเธออีก เธอจะรับผิดชอบยังไงเนี่ย”พี่หน่ายรับกระดาษทิชชู่จากเย่ฮวาแล้วพูดพึมพำว่า“ฉันอุตส่าห์กอดนายตั้งครั้งนึงเลยนะ ไม่ขอบคุณแล้วยังจะมาทวงหาความรับผิดชอบจากฉันอีก?”เย่ฮวายักไหล่และไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นพี่หน่ายและนิ่งเชอู๋ล่านก็บอกลาพวกเย่ฮวาแล้วเดินเข้าสถานีรถไฟไป อื้ม…ใช่แล้วล่ะ…สถานีรถไฟ เพราะพี่หน่ายต้องเปลี่ยนสถานีอีก 2-3 สถานีกว่าจะเดินทางไปถึงซูโจว
