กคนที่ป่าแรดยักษ์เหมือนกัน”เย่ฮวาพยักหน้าตอบ หลังจากมู่จื่อหานใช้วาร์ปกลับเมืองไปแล้ว เขาก็กวาดตามองไปที่ร่างของน่าเหม่ยตี๋และเจ๋อเหวิน เขาใช้ธงที่อยู่ข้างตัวคลุมไปที่ร่างของทั้งสองไว้แม้ว่าพวกเขาจะเป็นอันเดดชั่วร้ายมาก่อน แต่สิ่งที่เจ๋อเหวินพูดก็ยังคงถูกต้อง เหล่าออร์คต้องอยู่ภายในสงครามเผ่าของมนุษย์ แต่มนุษย์กลับมองว่าตนเองคือเจ้าแผ่นดินและไม่เคยคิดที่จะให้โอกาสแก่เผ่าอื่นๆ เพื่อที่จะได้มีชีวิตอยู่บนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งมนุษย์ก็มีส่วนผิดเช่นเดียวกันหลังจากใช้สกิลเทพพยากรณ์เพื่อกลับมาถึงแดนสวรรค์แล้ว เขาก็เดินทางไปยังห้องโถงใหญ่ของเผ่าเทพทันที และพบกับหานหลินที่สวมใส่เกราะเหล็กอยู่ตรงหน้าเธอนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่อยู่ตรงกลางซึ่งดูภูมิฐานและทรงพลังเป็นอย่างมากหานหลินเห็นเย่ฮวากลับมาเธอก็ลุกขึ้นยืนและเดินตรงมาที่เขาทันที เย่ฮวายกหัวของเจ๋อเหวินขึ้นมาแล้วเอ่ย“ผมนำหัวของเจ๋อเหวินกลับมาแล้วครับ”หลินหานเลิกคิ้วขึ้นและยื่นมือออกมารับหัวของเจ๋อเหวินไว้ ทันใดนั้นแสงสว่างก็ปรากฏขึ้นและปกคลุมไปทั่วหานหลินพูดขึ้นว่า “เมื่อใดก็ตามที่แผ่นดินใหญ่ต้องทำสงคราม เผ่าทุกเผ่าก็สามารถที่จะลดอคติที่ตนเองมีลงได้แต่มนุษย์มักจะแข่งขันกับเผ่าอื่นเสมอ ข้ารู้ดีว่าเผ่าออร์คเป็นเหล่าอันเดดไร้เดียงสา แม้ว่าความตั้งใจเดิมของพวกเขาจะไม่ได้ชั่วร้ายอะไร แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วท้ายที่สุดก็ต้องมีผู้ที่ถูกทำร้ายเพิ่มมากขึ้นอยู
