เลยนะ…ต้องมาดูแลกวาจื่อด้วย…”มุมปากเย่ฮวากระตุกขึ้น “เสี่ยวหานพูดแบบนี้คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดนะ แต่ที่ฉันเป็นได้ทุกวันนี้ก็เป็นเพราะมีกวาจื่อคอยช่วยไม่น้อยเหมือนกัน”“นั่นสิ ตอนนี้นายแตกต่างกับเมื่อก่อนอย่างราวฟ้ากับเหว เมื่อก่อนถึงแม้ว่าจะดูเหมือนกับไม่มีอะไรแต่สีหน้านายก็หม่นหมองตลอด แต่ตอนนี้พอได้เห็นนายแล้วก็รู้สึกได้ถึงความร่าเริงที่มีมากเป็นพิเศษ”“ก็เพราะฉันสามารถข้ามอุปสรรคมาได้แล้วไงล่ะดังนั้นฉันจึงเติบโตขึ้นจากเดิมเยอะเลย…”“อื้อ…”……เย่ฮวาและมู่จื่อหานพูดคุยไปพลางก็ฆ่ามอนสเตอร์ไปเรื่อยๆ ตอนที่ขึ้นมาถึงด้านบนสุดก็พบว่าไม่มีออร์คปรากฏตัวอยู่แม้แต่ตัวเดียว ตรงมุมทางเดินมีหินยักษ์ก้อนหนึ่งมีโซ่เชื่อมอยู่หลายเส้นและลอยอยู่กลางอากาศ ด้านบนหินก้อนนั้นมีกระท่อมไม้ ที่นี่คงจะเป็นสถานที่ของหัวหน้าเผ่าสินะตอนที่เดินมาถึงสุดทางเดินของบันไดวนก็พบว่ามีสะพานไม้ที่เชื่อมต่อไปยังหินก้อนนั้น เย่ฮวาและมู่จื่อหานหันมาสบตากันก่อนจะเดินข้ามสะพานตรงหน้าไป ทว่าเดินไปได้เพียงแค่ 2 ก้าว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหยาบกระด้างของอะไรบางอย่างดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่ส่งออกมาจากบ้านกระท่อมไม้ที่อยู่บนหินก้อนนั้น เสียงได้ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วทั้งภูเขา “แมลงตัวใดถึงได้บินไปมาแถวนี้ ช่างน่ารำคาญเสียจริง!”ม้วนแสงสีดำพุ่งออกมาจากกระท่อมไม้ก่อนจะพุ่งเข้าใส่บนสะพาน เย่ฮวารีบลากมู่จื่อหานเพื่อกระโดดไปหยุดอยู่ตรงหน้ากระท่อมไม
