สว่างที่สว่างวาบขึ้นจนภาพตรงหน้ากลายเป็นสีขาว ข้างหูของเย่ฮวาเกิดเป็นเสียง “ฝึบฝึบ”การมองเห็นของเขาในตอนนี้กลายเป็นภาพเลือนรางไปแล้วเรายังอยู่ในการต่อสู้……เสียงภายในใจดังก้องขึ้น ตอนที่เย่ฮวารู้สึกตัวอีกครั้งเขาก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ช่วงท้อง ราวกับอวัยวะภายในได้เคลื่อนย้ายจนผิดที่ผิดทางไปหมดแล้วหมัดเมื่อครู่จะต้องสร้างเอฟเฟคอะไรบางอย่างกับเขาไม่เช่นนั้นเขาคงจะไม่รู้สึกอะไรแบบนี้แน่ เพียงแค่หมัดเดียวแต่กลับทำให้มึนงงได้ขนาดนี้ นี่ถ้าหากเขารู้สึกตัวช้ากว่านี้ คงจะได้กลับไปยืนอยู่จุดเริ่มต้นแล้วหมัดที่สองทำให้เลือดที่เย่ฮวาเพิ่งจะเติมด้วยโอสถหน้าฝนสูญเปล่าภายในชั่วพริบตา เขาขมวดคิ้วเข้าหากันและหันไปมองอีกฝ่ายที่กำลังโจมตีเข้ามา เย่ฮวากราชับดาบงูหลามแน่นเพื่อเตรียมจัดการกับโม่อี้หลงส่าวให้กลับไปอยู่ตำแหน่งเดิม!ในเวลานี้เองมังกรดินก็พ่นเปลวเพลิงเข้าใส่บ่าของเย่ฮวา ดาบงูหลามถูกยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อต้านเปลวเพลิงนั้นส่วนโม่อี้หลงส่าวก็หยกหมัดคู่ขึ้นแล้วซัดมาทางฝั่งเย่ฮวาอย่างไม่รีรอ เพียงแค่เห็นก็พอรับรู้ได้แล้วว่าจะต้องเป็นการโจมตีเพื่อปิดฉากแน่ๆ อีกทั้งค่าดาเมจของอีกฝ่ายก็คงจะสูงมากด้วย!สมองของเย่ฮวาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามใช้สกิลจิตวิญญาณคุ้มกันผู้ควบคุมจากเจ้าเม่ยเอ๋อร์ เพราะนั่นคือไพ่เด็ดใบสุดท้ายของเขาแล้ว ทันใดนั้นการโจมตีขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเย่ฮวา
