ภายในห้องโถงใหญ่ ทุกคนยังคงนั่งเงียบและมองไปยังหยินเมิ่งที่ยืนอยู่ด้านบนเวที ซึ่งตอนนี้เธอกำลังยืนถือไมค์และกำลังอ่านเอกสารที่เพิ่งได้รับจากเจ้าหน้าที่เมื่อครู่อยู่หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่นาทีให้หลัง หยินเมิ่งก็ยื่นเอกสารในมือให้คนที่อยู่ข้างๆ และพูดกับพวกเขาทุกคนที่อยู่ภายในงานว่า “ตอนนี้ศึกตัดสินใต้หล้าเหลืออีกเพียงแค่สองสนามเท่านั้น โดยผู้เล่นโม่อี้หลงส่าวและอีเย่กูโจวจะได้เข้าสู่การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ผู้ที่พ่ายแพ้จากการแข่งขันรอบนี้จะได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งของศึกตัดสินใต้หล้า ส่วนอีกสนามจะเป็นรอบตัดสินรองชนะเลิศอันดับสองระหว่างผู้เล่นเฉียนจื่อพ่าวโม่และฝานหัวลั่วมู่ ตอนนี้ทางเราจะให้เวลาผู้เล่นได้ออกไปยืดเส้นยืดสายทำธุระส่วนตัวห้านาทีนะคะ เมื่อถึงเวลาแล้วขอให้ผู้เล่นเฉียนจื่อพ่าวโม่และฝานหัวลั่วมู่เตรียมตัวเพื่อเข้าสู่สนามแข่งขันด้วยนะคะ”มู่จื่อหานหันมายิ้มให้เล็กน้อยพลันเอ่ย “ฉันไปนะ..”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับ “สู้ๆ นะเสี่ยวหาน”พี่หน่ายยิ้ม “หัวหน้า…อยากให้เย่เย่น้อยของพวกเราช่วยบัพให้สักหน่อยไหมล่ะ?”เย่ฮวายกกำปั้นขึ้นมา “ถ้ายังพูดซี้ซั้วแบบนี้อีกฉันจะบัพเธอก่อนเป็นคนแรกเลย”“เอ่อ…”มู่จื่อหานยิ้มแล้วเดินถือหมวกขึ้นเวทีไปทันที ซึ่งสำหรับเธอแล้วแทบไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเลยด้วยซ้า ส่วนฝานหัวลั่วมู่ก็เดินตรงขึ้นเวทีไปด้วยเช่นเดียวกัน หลังจากเดินขึ้นไปด้านบนเวทีพวกเขาทั้งสองก็เ
