องหลิงเกิงแล้ว หลังจากแข่งขันเสร็จแล้วพวกเราออกไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน…”พี่หน่ายยิ้ม “ถ้างั้นไปกันเลยเถอะ เพราะไม่ถึงสองนาทีเย่เย่น้อยคงจะหิ้วหัวของโม่อี้หลงส่าวได้แล้ว หลังจากนั้นก็คงจะร้องเพลงแห่งชัยชนะไปพร้อมๆ กับพวกเรา”มู่จื่อหานยิ้ม “จะหิ้วหัวไปกินข้าวด้วยทำไม…”“เอ่อ…”พี่หน่ายคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ถ้างั้นก็กอดเมียของโม่อี้หลงส่าวแล้วร้องเพลงแห่งชัยชนะไปพร้อมๆ กันก็แล้วกัน…”เย่ฮวาชะงัก “พี่หน่ายพอเลย! โม่อี้หลงหลินอายุมากกว่าเธอตั้ง 2-3 ปีนะ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้อยากฆ่าคนอื่นเพื่อแย่งแฟนของพวกเขาสักหน่อย สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือฉันกลัวว่าคนที่จะถูกหิ้วหัวจะเป็นฉันมากกว่า และคนที่ถูกกอดไปรวมกับโม่อี้หลงหลินคนนั้นก็อาจจะเป็นพี่หน่ายของฉันก็ได้นะ…”“แหวะๆๆ!!!”พี่หน่ายแสดงสีหน้าดูถูกดูแคลน “ฉันเป็นผู้หญิงมีจริยธรรมนะ อีกอย่างผู้ชายเย็นชาแบบโม่อี้หลงส่าวก็ไม่ใช่สเปคของฉัน…”“ไม่ทราบว่าจริยธรรมของเธออยู่ไหนเหรอ?!”……เย่ฮวาเดินถือหมวกขึ้นไปบนเวทีก่อนจะนั่งลงประจำตำแหน่งของตนเอง โม่อี้หลงส่าวที่นั่งอยู่ตรงข้ามยิ้มมาหาเขา “อีเย่กูโจวถึงแม้ว่านายจะเป็นผู้เล่นในตำนานของเมืองชิงสุ่ย แต่สำหรับการแข่งขันในครั้งนี้เราจะไม่มีการออมมือกัน หวังว่านายจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่นายมี”“ฉันไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นผู้เล่นในตำนานหรอกแต่ถ้าต้องสู้กับคนอย่างนาย ถ้าไม่ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีออกมา ฉันค
