น้าตาที่ไหลรินอาบแก้ม หินที่แตกละเอียดบนพื้นเต็มไปด้วยคราบน้าตาที่หยดลงสู่พื้น เขาพูดด้วยน้าเสียงสั่นคลอนว่า “ขะ…ข้าผิดไปแล้ว…ข้าไม่ควรดูดวิญญาณของพวกเขามาเป็นของตนเอง ข้าไม่ควรพูดว่าหานเหยียนจะไม่มีวันแพ้ตลอดไป ข้าไม่ควรเกลียดชังเหล่ามนุษย์และพยายามสังหารพวกเขา…ทั้งหมดนี้…เป็นความผิดของข้าเอง…”เย่ฮวาคุกเข่าลงแล้วตบบ่าของอีกฝ่าย “กลับไปกับผมเถอะนะ ไปยังเมืองชิงสุ่ย กษัตริย์กำลังรอท่านกลับไปอยู่…”ลั่วเต๋อมองมาที่เย่ฮวาเขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เขา “นี่เป็นราชโองการลับของเหล่าอันเดดที่กองกำลังหานเหยียนได้รับมา นำมันไปมอบให้กับกษัตริย์ทีเถอะ…”“รอก่อน…”ตอนที่ได้หนังสือมา ยังไม่ทันที่เย่ฮวาจะพูดจบลั่วเต๋อก็ใช้ขวานปาดคอตัวเองจนเลือดสาดกระจายไปทั่ว พร้อมกับหัวของเขาที่กลิ้งกลุกๆ ไปตามพื้นหลายตลบชีวิตของลั่วเต๋อคือผู้บัญชาการกองกำลังหานเหยียนของเมืองชิงสุ่ยได้สิ้นสุดลงแล้ว เขาปลิดชีพตัวเองแล้วซึ่งมันทำให้เย่ฮวารู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย ในฐานะของผู้กล้าหาญ บางทีเขาและเซี่ยงหยี่อาจจะมีความเหมือนกันเพราะไม่มีหน้าที่จะกลับไปเจอกับกษัตริย์ก็เป็นได้ บางทีเขาอาจจะใช้ชีวิตตัวเองเพื่อที่จะชดเชยให้กับกองกำลังทหารเหล่านั้นที่ตายไปแล้วหลังจากเลือดของลั่วเต๋อลดลงจนหมดแล้ว ทว่าเขาก็ยังไม่ถึงกับถูกสังหารไปอย่างสมบูรณ์ ดูเหมือนว่าอาจจะเป็นมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ต่อเนื่องจากภารกิจนี้อีกก็เป็นได้
