อยฮีลเลือดให้กับเมิ่งเสี่ยวฉินอินอย่างต่อเนื่อง ในเวลาเดียวกันเธอก็หันมาแขวะป้านเฉิงเยียนซาเป็นระลอก “เป็นนักเวทย์แต่ดันเป็นตัวถ่วงแถมยังกินแรงเย่เย่น้อย ไม่อายบ้างรึไง!”ป้านเฉิงเยียนซากระตุกมุมปาก “ก็หมอนั่นโจมตีแรงซะขนาดนั้น ปล่อยไปแค่สองสกิลก็ฆ่ามอนสเตอร์ตายห่าหมดแล้ว ฉันยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเลยเนี่ย เธอจะให้ฉันไปเป็นฝ่ายแท้งค์เหรอรึไง?”เยว่เอ๋อร์ยิ้มคิกคักพร้อมกับมองมาด้วยสายตาเป็นประกาย “เอาสิ ปกตินายก็หน้าหนาอยู่แล้ว ฉันว่าดาบของปีศาจดาบนั่นคงฟันนายไม่เข้าหรอก…..”พี่เมิ่งยิ้ม “มีพี่หน่ายอยู่ด้วยนี่ไม่เหงาปากเลยนะ”โม่เซ่อเหนียนหัว “แต่พวกเขาจะไม่ทำร้ายอะไรเสี่ยวซาใช่ไหม?”พี่เมิ่ง “ไม่เป็นไรหรอก ที่จริงหมอนั่นก็ชินแล้วแหละนายจำไม่ได้เหรอว่าคราวก่อนพวกเขาก็ยืมตัวเสี่ยวซาไปตั้งหลายชั่วโมง แต่พอกลับมาเสี่ยวซาก็กลายเป็นคนละคนเลย แล้วเขาก็เอาแต่ถามว่า ‘หัวหน้าฉันไม่ได้หน้าตาอัปลักษณ์ใช่ไหม? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองหล่อจังเลย~’”พี่หน่ายหัวเราะ “ถูกต้องเลย หล่อจนไม่มีเพื่อนเลยใช่ป่ะไอ้คนหน้าเห่ย?”“หน้าเห่ยกับกล้วยหอมเธอสิ!”“ถ้ารับไม่ได้ก็เข้ามาชกฉันเลยเด้! ถ้านายสู้ฉันได้ ฉันจะให้นายกับเย่ฮว่า…หึ…หึ…หึ…”เย่ฮวาชะงักไป “เอ้า! ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย ทำไมถึงได้โยงไปแบบนี้เล่า!”ป้านเฉิงเยียนซาถอนหายใจออกมาเบาๆ “เพื่อนเย่เรามันผู้เคราะห์ร้ายที่ประสบพบเจอปัญหาเดียวกัน ไม่แปลกใจเลยที่นายยอ
