ะ!”“เหอะๆ…”ชางห่ายเกอหันไปยิ้มให้ด้วยสีหน้าเป็นมิตร “ผู้ใหญ่เขากำลังคุยกัน หน่ายน้อยไปเล่นที่อื่นก่อนนะ~”“ใครเป็นเด็ก! ฉันคือพี่หน่ายย่ะ!” พี่หน่ายทำแก้มป่องราวกับไม่พอใจ“จุ๊จุ๊จุ๊…”ชางห่ายเกอกวาดตามองไปรอบๆ แล้วหันมามองพี่หน่าย “เธอลองกวาดตามองแล้วบอกฉันหน่อยว่าในที่นี่มีใครเล็กกว่าเธออีกไหม?”พี่หน่ายหันไปมองรอบๆ แล้วชี้ไปที่หน้าอกของหยี่ซีที่นั่งอยู่แถวหลัง “นั่นไง! หยี่ซีก็หน้าอกแบนราบ แบนกว่าฉันอีก…”“ใครบอกว่าฉันหมายถึงนมวะ!” ชางห่ายเกอเอามือก่ายหน้าผากทันทีหยี่ซีเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับหันมามองพี่หน่ายด้วยสีหน้าบ๊องแบ๊วไร้พิษภัย “พี่หน่ายมีอะไรเหรอ?เมื่อกี้พูดว่าอะไรแบนนะ?”พี่หน่ายใช้มือเคาะศีรษะของเธอเบาๆ “เด็กน้อยกินขนมต่อไปเถอะนะ ชางห่ายเกอแค่บอกว่าเธอน่ารักน่ะ…”หยี่ซีหันไปมองชางห่ายเกอด้วยดวงตาพรั่งพราวก่อนจะยิ้มออกมา “ขอบคุณนะลุงตุ๊ดชางห่าย”“……”……การแข่งขันในรอบสุดท้ายของช่วงเช้ามาถึงแล้ว และเป็นสิ่งที่ทุกคนกำลังรอคอยเพราะนี่เป็นการแข่งขันของผู้เล่นระดับสูงอย่างฝานหัวลั่วมู่กับผู้เล่นที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความลึกลับอย่างยาวเนี่ยน ทุกคนต่างตั้งตารอคอยเพราะอยากจะรู้ว่าในสนามต่อสู้นี้ใครจะกลายเป็นผู้ชนะ ทว่าเป็นเพราะยาวเนี่ยนได้รับโทรศัพท์จากใครบางคนสุดท้ายเธอก็ยอมสละสิทธิ์ออกจากการแข่งขันไป หลังจากเธอพูดอะไรบางอย่างกับหยินเมิ่งเพียงไม่กี่ประโยคแล้วเธอก็เดินถือโทรศัพท์พ
