ท่านั้น ป่าพรุพายุฝนมีวัตถุดิบที่ค่อนข้างเยอะ แต่เย่ฮวาก็ไม่ได้ส่งคนเพื่อไปแย่งกับชางห่ายเกอ เพราะสุดท้ายแล้วสมุนไพรทั้งหลายนั้น คนที่สมควรจะได้มากที่สุดก็ยังคงเป็นเขาอยู่ดี จึงไม่จำเป็นที่จะต้องเสียเวลาไปเก็บเกี่ยวด้วยตนเอง ถ้าจะเสียเวลาก็คงจะเป็นการนั่งหลอมโอสถทุกวันวันละร้อยชุดก็เท่านั้น รอให้การแข่งขันนี้สิ้นสุดลง เขาจะหลอมโอสถหน้าฝนออกมาให้มากขึ้นและนำออกไปขายด้วยราคาที่สูงสักหน่อยก็น่าจะสร้างรายได้ให้ไม่น้อยเลยหลังจากการแข่งขันเขาจะขายโอสถนี้ในราคา 5 หมื่นเหรียญทองต่อหนึ่งชุดให้กับฝานหัวเม่ยซิง ถึงเวลานั้นค่อยลดราคาลง และขายเพิ่มอีกจำนวนหนึ่งก็น่าจะได้เงินหลายแสนเหรียญทองเข้าบัญชี แต่แบบนี้ไม่ได้นับว่าเป็นพวกขี้งกหรอกนะ เพราะเขาจะนำเงินที่ได้นี้มาให้กับกิลด์และเหลือเป็นเงินเก็บของตัวเองบางส่วน ก่อนที่จะนำไปเปลี่ยนเป็นเงินหยวน ซึ่งตอนนี้เงินในธนาคารของเย่ฮวามีอยู่ 5 แสนหยวนแล้ว โดยหลิงเกิงเป็นเหมือนกับโลกที่เต็มไปด้วยแหล่งทองคำ หากเดินถูกเส้นทางก็สามารถที่จะสร้างเม็ดเงินได้อย่างดายเงินที่เขาได้มอบให้กับกิลด์ก็ผ่านการจดบันทึกของเยว่เอ๋อร์ทุกครั้ง ซึ่งเธอบอกไว้ว่าถ้าหากมีโอกาสก็จะนำของมาชดเชยส่วนที่เขาบริจาคให้กับกิลด์ แต่จะเป็นอะไรนั้นเขาไม่รู้หรอก อีกอย่างก็ขี้เกียจจะไปถามให้มากความด้วยช่างมันเถอะ
