ช้มือสัมผัสแผ่นหลังของโม่อี้หลงหลินพร้อมกับพูดปลอบใจเธอด้วยน้าเสียงที่แผ่วเบา……พี่หน่ายหรี่ดวงตาที่สวยงามของเธอพลันหันมาพูดกับเย่ฮวา “เดี๋ยวฉันก็แพ้แล้ว เย่เย่น้อยจะปลอบใจฉันป่ะ?”เขายิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่!”“คนใจร้าย!”“ฉันเชื่อในตัวเธอ เธอไม่แพ้หรอก”พี่หน่ายยิ้มแก้มปริ “เย่เย่น้อยพูดแบบนี้ พี่สาวคนนี้ก็พอใจมากแล้ว ถ้างั้นฉันขอจุ๊บนายสักฟอดได้ป่ะ?”“ฉันยังไม่ได้ล้างมือนะ!”“ฉันไม่รังเกียจ……”“แต่ฉันรังเกียจโว้ย!”……การแข่งขันรอบต่อไปเป็นการสู้กันระหว่างยาวเนี่ยนและโม่อู๋ป๋ายหัวหน้ากิลด์เชียนซือเจว๋ ทั้งสองใส่หมวกและเข้าสู่เกมเพื่อรอการนับเวลาถอยหลังเพื่อเริ่มต่อสู้ทันทีนี่เป็นการต่อสู้ที่ทุกคนต่างตั้งตารอคอย ความสามารถของยาวเนี่ยนและตัวตนของเธอเป็นสิ่งที่ยากแท้หยั่งถึงทว่าคู่ต่อสู้ของเธอในครั้งนี้คือโม่อู๋ป๋าย ก่อนที่ชางห่ายเกอจะเปลี่ยนอาชีพเป็นพ่อมดวายุอสนีบาต โดยในอดีตเขาเคยเป็นนักเวทย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองว่านต่าวมาก่อนทันทีที่การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นยาวเนี่ยนก็กลายร่างเป็นเสือชีตาห์ดุร้าย ก่อนจะกระโจนเข้าใส่โม่อู๋ป๋ายอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายยกคทาในมือของเขาขึ้นมาแล้วโจมตีด้วยสกิลลมพายุและหยาดน้าแข็งเพื่อชะลอความเร็วของยาวเนี่ยน ในเวลาเดียวกันเขาก็เรียกผึ้งเข็มทลายกระดูกซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงเน้นความรวดเร็วในการโจมตีออกมายาวเนี่ยนเปล่งเสียงคำรามออกมาพร้อมกับแสงสีขาวที่รายล้อมร่างของเธอไว้
