จื่อหานแล้วย่นจมูกขึ้น “หัวหน้าหยุดขำเดี๋ยวนี้เลยนะ! คืนนี้ฉันจะดื่มนมมะละกอ! สักวันหนึ่งฉันจะทำให้เธอต้องละอายใจ!”มุมปากของเย่ฮวากระตุกขึ้น “พี่หน่าย ยังมีผู้ชายนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคนนะ เลิกพูดเปิดเผยขนาดนี้สักทีได้ป่ะเนี่ย~”“ก็ได้ งั้นก็มาดูการแข่งขันของลุงตุ๊ดกันเถอะ~”ระหว่างที่พูดชางห่ายเกอก็เดินถือหมวกขึ้นเวทีไปแล้วอีกด้านหนึ่งก็มีผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เดินขึ้นเวทีไปติดๆ ทั้งสองคนสวมใส่หมวกและเตรียมพร้อม ในเวลาเดียวกันระบบก็เริ่มการคำนวณและหน้าจอเริ่มฉายฉากการแข่งขันขึ้นบนท้องนภาที่สดใสตรงหน้ามีนกที่กำลังบินไปมาอยู่ด้านบนนั้น ทะเลสาบที่เงียบสงบเปรียบเสมือนกระจกเงาน้าในทะเลสาบโปร่งใสแจ๋วจนสามารถมองเห็นปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้าได้อย่างชัดเจน ชางห่ายเกอและเซิงสื่อเหมินยืนประจันหน้าอยู่บนพื้นทะเลสาบแห่งนี้ เท้าที่เหยียบลงสู่พื้นทำให้น้าเกิดการกระเพื่อมขึ้นเป็นวงกว้างซึ่งเป็นภาพที่ทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขเป็นอย่างเซิงสื่อเหมินกราชับดาบในมือ ขณะที่เสียงของวงแหวนเหล็กจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดังขึ้นเมื่อกระทบเข้ากับบนตัวดาบ ชางห่ายเกอยกมือขึ้นคาราวะ “สหายน้อง ฉันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาสู้กับนายในครั้งนี้ เซิงสื่อเหมินที่แปลว่าชีวิตแห่งความเป็นและความตายงั้นเหรอนายว่าฉันจะเป็นหรือตายล่ะ?”เซิงสื่อเหมินมองชางห่ายเกอแล้วกระตุกมมุปากขึ้น“เป็น…”“ขอบใจ~~”“……กับผีสิวะ!”“เอ่
