่ฉันจะเรียนรู้ไว้จริงๆ ”เย่ฮวาไอกระแอมออกมาสองครั้งแล้วเอ่ย “พี่หน่ายเลิกแซวฉันเถอะ นี่ฉันยังไม่รู้เลยนะว่ากลับไปจะบอกกับเจ้ากวาจื่อยังไงว่าเจอพี่หน่ายเป็นแบบนี้ ไหนเธอลองแนะนำฉันหน่อยสิว่าจะพูดว่าอะไรดี?”มู่จื่อหานยิ้มเหยเก “นายก็บอกไปสิว่าเนื้อสัมผัสดีเยี่ยม เป็นขนาดสากล”“ฮ๊ะ!”เย่ฮวาชะงักและหันไปมองมู่จื่อหาน “หัวหน้าผู้ยิ่งใหญ่ฉันคิดว่าเธอคือหญิงสาวอนุรักษ์นิยมมาโดยตลอด คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีด้านมืดแบบนี้กับเขาด้วย!”พี่หน่ายยิ้มด้วยรอยยิ้มโศกเศร้าพลางส่ายหน้าไปมา“เย่เย่น้อยนายก็ใสซื่อเกินไป สังคมสมัยนี้มีไม่กี่คนหรอกนะที่จะเป็นสาวน้อยที่ใสซื่อบริสุทธิ์น่ะ นายดูพี่สาวคนนี้สิอายุ 16 แล้ว แต่ก็ถูกทำให้แปดเปื้อนจนเป็นแบบนี้ไปแล้ว…แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นก็คือเย่เย่น้อยอยากลองจับดูหน่อยไหมล่ะ กลับไปจะได้บอกกวาจื่อถูกไง? อันที่จริงคืนนี้เดี๋ยวฉันไปที่ห้องนายก็ได้…”เย่ฮวาก่ายหน้าผาก “พี่หน่ายเธอพอเถอะ เพราะสิ่งพี่พูดมาแต่ละครั้งก็เหมือนจะจริงแต่สุดท้ายก็ทำเป็นเล่นจนได้~”พี่หน่ายโบกมือไปมาแล้วเขย่าหน้าอกหน้าใจจนยกขึ้นยกลงพลางยิ้มออกมา “งั้นก็โทษฉันสินะ~”มู่จื่อหานยื่นมือออกมาจับแขนของเย่ฮวาไว้แล้วชี้ไปที่ตรงหน้า “ตรงนั้นมีด้วงยักษ์เลเวล 1 อยู่หนึ่งตัวด้วย!”เย่ฮวามองไปตามนิ้วมือของมู่จื่อหานก็พบว่าห่างออกไปไม่ไกลมีร่างหนึ่งที่กำลังขุดดินอยู่ที่พื้นหญ้า และมันคือด้วงยักษ์ตัวเล็กๆ!มู่จ
