เนี่ยนแล้วถามแบบลองเชิงไปว่า “นี่ใช่พี่ของเธอรึเปล่า? แต่เธอจะไม่ตอบก็ได้นะ……”ยาวเนี่ยนเม้มปากโดยไม่ได้พูดอะไร เธอทำเพียงแค่พยักหน้าตอบกลับมาเล็กน้อยแล้วหันไปมองด้านนอกหน้าต่างพลางพูดเสียงทุ้มต่า “ที่จริงถึงแม้ว่าฉันจะไม่พูดอะไรแต่นายก็พอจะเดาอะไรต่างๆ ได้แล้ว ที่นายมาหาฉันอาจจะเป็นเพราะอยากจะยืนยันคำตอบที่อยู่ในใจของนายมากกว่าสินะ อันที่จริงมันไม่ได้มีความจำเป็นอะไรหรอก พี่ของฉันพูดว่าเกมนี้มันก็แค่การเก็บประสบการณ์อย่างหนึ่ง แต่ก็ไม่อยากจะสู้กับผู้เล่นคนอื่นๆ ดังนั้นถ้าหากไม่ใช่ฉันและยาวอี้ที่อยากจะร่วมการแข่งขันนี้แล้วพวกนายก็ไม่มีทางที่จะรู้จักพวกเราหรอก ที่พวกเรามาที่นี่ก็เพราะหีบสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ฉันจะสู้จนสุดชีวิตเพื่อที่จะเอากล่องนั้นมาให้ได้ อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดของพี่ฉันแล้วด้วย ฉันจะมอบของชิ้นนี้ให้เป็นของขวัญสำหรับเธอ”เย่ฮวายิ้ม “วันเกิดของสาวน้อยต่างก็มอบเค้กมอบดอกไม้สวยๆ แต่เธอกลับให้ไอเท็มเสมือนจริง ของขวัญแบบนี้ช่างพิเศษจริงๆ”ยาวอี้เขี่ยใบไม้ที่อยู่ในกระถางต้นไม้ข้างมือพลางพูด“ฉันก็อยากจะให้นั่นแหละ แต่พวกเรารู้จักกันแค่ภายในโลกเสมือนจริงเท่านั้น ส่วนเธอจะเป็นใครในชีวิตจริงและอาศัยอยู่ที่ไหน พวกเราไม่มีใครรู้เลย ก็เหมือนกับที่พวกนายไม่รู้ความลับของพวกเรานั่นแหละ”ใจของเย่ฮวาเริ่มเกิดการสั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย กลุ่มที่มีความสามารถอย่างพวกเธอแต่กลับไม่มี
