ระคุณเจ้าช่วยด้วยเส้นทางของคนในเมืองช่างยากแท้หยั่งถึง ฉันขอกลับไปขลุกตัวอยู่ในชนบทเถอะ!”พี่หน่ายรีบคว้าข้อมือของเย่ฮวาไว้ “อย่าเพิ่งไปสิ เย่เย่น้อยอย่าหยาบคายแบบนี้สิ เธอต้องมองความงามจากภายในของพี่สาวคนนี้นะ~”เยว่เอ๋อร์ยิ้มด้วยรอยยิ้มระทมทุกข์ “แตกต่างมากเกินไปแล้ว เมื่อวานเธอยังเป็นยอดเขาเอเวอเรสต์อยู่เลยแต่วันนี้กลับกลายเป็นแอ่งเสฉวน ความแตกต่างถึงขนาดนี้เธอสามารถทำให้คนตกใจจนหัวใจวายตายได้เลยนะ”มู่จื่อหานเม้มปากเบาๆ “ที่จริงที่พี่หน่ายพูดก็ถูกนะพวกเราต้องให้ความสำคัญจากภายในสิ เพราะสิ่งที่อยู่ภายนอกไม่ใช่เรื่องสำคัญ~”นิ่งเชอู๋ล่านที่ปกติไม่ค่อยมีปากมีเสียงกับใครพูดขึ้นมาว่า “ที่จริงพวกเธอไม่รู้จักโม่โม่ดีพอ ปกติเธอดูเหมือนเป็นคนเกเรคนสกปรก แต่พอได้มารู้จักกับเธอจริงๆ พวกเธอจะรับรู้ได้ว่า…เธอเกเรและสกปรกยิ่งกว่าที่เห็น”พี่หน่ายกำหมัดแน่นแล้วชกไปที่กลางอกของนิ่งเชอู๋ล่านพลางพูดด้วยน้าเสียงงอแงว่า “เสี่ยวนิ่งนิ่งทำไมถึงชอบพูดจาทำร้ายกันตลอดเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้ได้ไหมเนี่ย”“คิกคิก~”……ภายในห้องที่มืดมิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงส่องแสงสว่างออกมาเล็กน้อย ชายผู้มีรังนกอยู่บนหัวกระตุกยิ้มออกมาจากมุมปากของเขา พร้อมกับเสียงครวญครางที่มีเสน่ห์ของหญิงสาวที่เล็ดลอดออกมา“หึหึ~ เจ้าเย่ฮว่ามีสาวน้อยอยู่ด้วยสามคน แต่พระเอกอย่างฉันแค่เปิดเว็ปมาครั้งเดียวก็มีสาวงามเป็นหมื่นเป็นแสนคน ฉันไม่อิ
