ม่มีใครที่จะสามารถมีชีวิตรอดจากเงื้อมมือของมันได้ เพราะอาวุธไม่สามารถที่จะเจาะร่างเพื่อเอาชนะมันได้ ถ้าหากไม่สามารถสู้กับมันได้ก็จงรีบหนีเอาตัวรอดไปเสียเถอะ ไม่เช่นนั้นจะไม่มีโอกาสให้เจ้าได้หนีไปจากที่นี่ได้อีก……“ตูมตูมตูม!”ราชาแรดเกราะกว้างพุ่งถลาตรงเข้ามาที่พวกเขาจนต้องรีบถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว กวาจื่อถามขึ้นมาว่า“หัวหน้า! พวกเราจะจัดการกับมันยังไงดี!”มู่จื่อหานยกโล่ในมือขึ้นมาแล้วพูดด้วยน้าเสียงจริงจัง“เดี๋ยวฉันจะเป็นฝ่ายแทงค์เอง เย่ฮว่ากับโม่ซางเตรียมตัวมาเสริมกำลังให้ฉัน ส่วนคนอื่นๆ ก็เหมือนกัน ใช้กฎเดิมเหมือนกับก่อนหน้านี้คือการโจมตีไปพร้อมกันอย่างสามัคคี ตอนนี้เรามีกันอยู่แค่แปดคนและมีอาชีพหลักๆทั้งเจ็ดอยู่ที่นี่ ซึ่งเพียงพอที่จะจัดการกับบอสตัวนี้ได้อย่างไม่มีปัญหา!”พี่หน่ายถือคัมภีร์ในมือ “ครั้งก่อนตอนที่ฉัน เย่ฮว่าแล้วก็พวกลุงตุ๊ดนั่นรวมกันห้าคนที่เมืองว่านต่าวก็ยังสามารถฆ่าบอสระดับทองเข้มได้เลย ครั้งนี้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”กวาจื่อเหล่ตามองพี่หน่าย “นี่กำลังอวดอยู่ถูกมะ?”“ใช่จ้ะ!”“ฮึ่ย!”……มู่จื่อหานยกโล่ขึ้นแล้วเรียกสัตว์เลี้ยงนกชิงหลวนของเธอออกมา ทันทีที่ถูกเรียกออกมาสัตว์เลี้ยงของเธอก็บินถลาไปด้านหน้าทันทีพร้อมๆ กับหอกของเธอที่พุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างไม่รีรอ!“เคล้ง!”“1452”หอกชนเข้าที่หัวของราชาแรดเกราะกว้าง มันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเปล่งเสียงคำรามออกมาด้วยความเดือดดาลทันท
