่าพวกเธออยู่แล้ว”“โอเค”……รถยังคงขับอยู่บนถนนอย่างรวดเร็ว มู่จื่อหานนั่งขับรถอย่างเงียบๆ โดยที่เย่ฮวายังคงมองเสาไฟที่ผ่านสายตาไปอย่างต่อเนื่องราวกับกำลังบิน ส่วนเยว่เอ๋อร์ในเวลานี้นอนไถลลงไปอยู่บนตักของเย่ฮวาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของเธอดูสบายและเต็มไปด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ประดับอยู่บนหน้าเวลาผ่านไปและทุกอย่างก็เงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเย่ฮวาก็พูดขึ้นมาเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดใจไปมากกว่านี้ “หัวหน้าผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อยน่ะ”“นี่พวกเราก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้ว หลังจากนี้นายก็เรียกฉันว่าเสี่ยวหานเหมือนกับเยว่เอ๋อร์เถอะ เอาแต่เรียกว่าหัวหน้าแบบนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”มู่จื่อหานยิ้มแล้วพูดต่อ “ว่าแต่นายอยากถามอะไรเหรอ?”เย่ฮวาเกาแก้มแกรกๆ แล้วพูด “เสี่ยวหาน เอ่อ…แค่กๆ อายชะมัด เอ่อคือ…เธอรู้จักหยาวอี้กับหนาวเนี่ยนไหม? ”“นายสนใจพวกเธอเหรอ?”มู่จื่อหานเม้มปากเบาๆ แล้วพูด “ตอนที่นายเจอกับหนาวอี้รอบการแข่งขันที่ห้า ฉันเห็นกระบวนท่าการต่อสู้และอาชีพของเธอแล้ว พอเห็นว่าเธอยังไม่มีกิลด์ก็เลยอยากจะดึงเธอเข้ามาอยู่ด้วย จึงไปหาข้อมูลของเธอเพิ่มเติม แต่กลับไม่มีข้อมูลอะไรที่มีประโยชน์เลย เมื่อตอนบ่ายฉันเลยกลับไปค้นข้อมูลอีกรอบก็เจอเข้ากับเบาะแสเพิ่มขึ้นนิดหน่อย”“เบาะแสอะไรเหรอ?” เย่ฮวาถามด้วยความสงสัยมู่จื่อหานดวงตาเป็นประกาย “หยาวอี้กับหยาวเยี่ยนอยู่ในกลุ่มเดียวกัน กลุ่มที่พวกเธ
