“รอบสุดท้ายของการจับคู่แล้ว จะได้เข้าแข่งขันแบบออฟไลน์รึเปล่าก็ขึ้นอยู่กับสนามนี้!” เย่ฮวากำหมัดแน่นพร้อมกับมองไปที่มู่จื่อหาน เยว่เอ๋อร์และพี่หน่ายมู่จื่อหานพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าขึงขัง“อืม ที่เย่ฮว่าพูดถูกต้องที่สุด เพราะนี่เป็นการต่อสู้รอบสุดท้ายแล้ว และหานเยว่เหมิงของพวกเราก็เหลือแค่พวกเราสี่คนแล้วด้วย ฉันไม่อยากให้มีใครคนใดคนหนึ่งในนี้ต้องถูกตัดสิทธิ์ออกจากการแข่งขันแม้แต่เพียงคนเดียว!”“เอ่อ~”เยว่เอ๋อร์บุ้ยปาก “ตอนนี้กิลด์หานเยว่เหมิงเหลือกันแค่สี่คน ทั้งสามคนเป็นผู้เล่นอาชีพลับทั้งหมด และฉันคิดว่าฉันคือคนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดแล้วล่ะ…..”พี่หน่ายยิ้ม “ไม่หรอก เยว่เยว่น้อยเก่งจะตาย ขอแค่อย่าให้เจอกับผู้เล่นระดับสูงอย่างโม่อี้หลงส่าวก็พอ ไม่งั้นโอกาสที่จะชนะก็คงจะน้อยมาก!”เยว่เอ๋อร์เบ้ปากพร้อมกับทำสีหน้าที่โศกเศร้า “หมดกัน! พี่หน่ายมาพูดชื่อคู่ต่อสู้ในเวลาแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย!ดูจากรูปการณ์แล้วสภาพของฉันกับเสี่ยวอิงคงไม่ต่างกันมาก ถึงอย่างไรก็คงต้องตายเพราะปากของพี่หน่ายเนี่ยแหละ!”พี่หน่าย “ถุย! การคาดคะเนของฉันก็ไม่ได้ว่าจะถูกต้องเสมอไปซะหน่อย เธออย่ามากล่าวความเท็จใส่ฉันนะ!”“ปังปังปัง……”“เอ่อ…..”พี่หน่ายและเยว่เอ๋อร์ยืนเถียงกันไปมา ขณะที่เย่ฮวาหันไปมองมู่จื่อหานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวด้วยท่าทางที่สงบเสงี่ยม ทว่ามือเล็กๆ ของเธอกลับบีบแน่นอยู่ใต้โต๊ะเย่ฮวายิ้มออ
