ม้ตายของตัวเอง หมอนี่คุยโวโอ้อวดซะน่าตบเชียว”กวาจื่อยื่นซาลาเปาสองลูกมาตรงหน้าเย่ฮวาแล้วพูดขึ้น “ที่พี่หน่ายพูดนั่นคงจะเป็นเพราะประสาทหลอนแล้วแหละ มาๆ หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือดต้องเติมพละกำลังสักหน่อย กินซาลาเปาเนื้อสองลูกจะทำให้นายมีชีวิตชีวาและกระฉับกระเฉงนะ!”เย่ฮวากระตุกมุมปาก “นายกัดไปสองคำแล้วยังมีหน้าเอามาให้ฉันอีก!”“ฉันยังไม่กัดซะหน่อย! ฉันใช้มือฉีกต่างหาก~”“ไปไกลๆ เลยไป!”……มู่จื่อหานที่นั่งหมุนแก้วชาอยู่หน้าโต๊ะไม้พูดด้วยน้าเสียงราบเรียบขึ้นมาว่า “การแข่งขันรอบเช้าใกล้จะจบแล้ว มากสุดก็น่าจะเหลืออีกสามคู่ต่อสู้ หลังจากนั้นคงสามารถคัดเลือกผู้เล่น 1024 คนสุดท้ายได้แล้ว วันนี้นอกจากเย่ฮว่าทุกคนก็ดูเหมือนว่าจะสู้กันอย่างผ่อนคลายมาก สามสนามสุดท้ายทุกคนพยายามเข้า!”พี่หน่ายส่ายหน้าอกไปมาก่อนที่จะวางมันลงบนโต๊ะพร้อมกับพูดด้วยความเบื่อหน่าย “ฉันเป็นนักบวชแต่ยังมาถึงตรงนี้ได้ พวกเธอยิ่งสบายเข้าไปใหญ่เลย~”โม่ซางกำหมัดแน่นแล้วพูด “สัตว์เลี้ยงระดับเงินที่เน้นการโจมตีด้วยเวทย์แบบระยะไกล ซึ่งมีค่าสเตตัส 5.5 ดาวแถมยังมีการฮีลเลือดจากเธออีก ยังไงมันก็ไม่ตาย จะต่อสู้อีกสักกี่ครั้งก็ยังสามารถรอดชีวิตได้ พี่หน่ายมาพูดแบบนี้อาจจะถูกคนด่าได้นะ”ซิงเหอเบ้ปาก “แล้วที่นายพูดอยู่นี่ไม่ได้เรียกว่าด่าเหรอ?”พี่หน่ายเปิดคัมภีร์ในมือของเธอ “บนคัมภีร์บอกว่า คนที่ด่าคนอื่นส่วนใหญ่จะเป็นโรคแปลกๆ ซึ่งทำให้ปากเ
