ับถูกส่งกลับมาที่ห้องพักตัวผู้เล่นอีกครั้งภายในห้องมีมู่จื่อหานแล้วเยว่เอ๋อร์กำลังนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะไม้ เมื่อเห็นว่าเย่ฮวากลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เยว่เอ๋อร์ก็เดินมาข้างเย่ฮวาแล้วพูดขึ้น “เย่ฮว่านายเป็นอะไรไป?เป็นเพราะยัยอัปลักษณ์เจียวเยี่ยนยวี่ตีนั่นพูดอะไรไม่ได้กับนายใช่ไหม?”เย่ฮวาส่ายหน้าแล้วหันไปพูดกับมู่จื่อหาน “หัวหน้าเมื่อกี้เจียวเยี่ยนยวี่ตีพูดกับฉันมาคำนึง และฉันคิดว่าจื้อลี่ชาวหุ้ยนั่นคงคิดจะสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเราในชีวิตจริงแน่ ฉันว่าเธอน่าจะต้องระวังตัวเองให้มีความปลอดภัยมากขึ้นนะ”มู่จื่อหานขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่จะคลายคิ้วออกแล้วยิ้มให้กับเย่ฮวา “นายไม่ต้องห่วงหรอกเย่ฮว่า จื้อลี่ชาวฉุนนั่นไม่มีความสามารถที่จะทำอะไรฉันในชีวิตจริงได้หรอกนะ อีกอย่างปกติฉันก็อยู่แต่หอในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว หมอนั่นไม่มีทางมาสร้างปัญหาให้กับฉันได้หรอก”เย่ฮวาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่เธอก็ต้องระวังตัวเองให้มากขึ้นหน่อย เพราะหมอนั่นมีคนคอยสนับสนุนเยอะมาก”เยว่เอ๋อร์ลากเย่ฮวาไปที่โต๊ะไม้พร้อมกับพูด “นายไม่ต้องห่วงหรอกหน่า พวกเราไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ เรื่องพวกนี้พวกเรารู้ว่าควรจะจัดการยังไง~”เย่ฮวามองไปที่สองสาว “ในเมื่อพวกเธอพูดแบบนี้เองก็ดีไป แต่ก็ระวังตัวก่อนไว้หน่อยนะ”มู่จื่อหานพยักหน้า “อื้ม”หลังจากผ่านไปได้หนึ่งนาที เย่ฮวาก็ถูกส่งเข้าสนามต่อสู้อีกครั้ง และ
