นหน้าแล้วคว้าม้วนกระดาษไปชางห่ายเกอที่กำลังตกตะลึงอยู่ เมื่อเห็นว่าพี่หน่ายยัดมันเข้ามาในมือของเขา เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกชางห่ายเกอรับม้วนกระดาษไว้แล้วพูดขึ้น “อีเย่กูโจวฉันจะจำนายเอาไว้! นับแต่วันนี้นายเป็นเพื่อนของชางห่ายเกอคนนี้แล้ว!”พูดจบชางห่ายเกอก็ยื่นหมัดมาตรงหน้าเย่ฮวา เย่ฮวาจึงกำมือแล้วยื่นออกไปชกตอบพร้อมกับยิ้ม “ชางห่ายเกอก็พูดเกินไป ฉันเป็นผู้น้อย ถือเป็นเกียรติของฉันมากกว่าที่ได้เป็นเพื่อนกับนาย~”“ฮ่าๆๆๆ……” หลังจากนั้นพวกเขาก็หัวเราะร่าออกมาราวกับเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานานหลายปี“ตูมตูมตูม……”ทันใดนั้นพื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือนพร้อมกับเศษหินที่ตกลงมาจากด้านบนจำนวนมหาศาล ประตูหินที่อยู่ด้านหลังของเย่ฮวาเกิดเป็นรอยแยกขึ้น ขณะที่ยังคงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พี่หน่ายอ้าปากค้าง “ลุงตุ๊ดเสียงหัวเราะของนายทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนไปหมดแล้วเนี่ย!”ชางห่ายเกอกำหมัด “ฮึ่ม! ฉันไม่มีเวลาจะมาเถียงกับเธอแล้ว! พวกเรารีบกลับเมืองเร็วเข้า!”เย่ฮวาพยักหน้า “รีบออกจากที่นี่! ไม่รู้ว่าข้างล่างลึกกี่เมตรแต่ถ้าตกลงไปคงได้ตายกันหมดแน่! หลังจากกลับเมืองแล้วฉันจะไปหานายที่เมืองว่านต่าวก็แล้วกัน!”ชางห่ายเกอ “โอเค! เจอกันที่หน้าประตูร้านขายยาเมืองว่านต่าว!”“อื้ม!”พูดจบทั้งห้าคนก็หยิบวาร์ปออกมาแล้วรีบใช้งานทันทีพวกเขาถูกแสงปกคลุมทั่วทั้งตัวก่อนที่วาร์ปจะเริ่มนับถอยหลัง 5 วินาทีเพื่อที่จะแยกย้า
