ด้แต่ละเลเวลช่างยากเย็นแสนเข็นยิ่งนักในเวลานี้เองพี่หน่ายก็ชี้ไปข้างหน้าซึ่งห่างไกลออกไปโดยมีต้นไม้ปกคลุมอยู่ “ดูเหมือนว่าตรงนั้นจะมีกระท่อมไม้อยู่ด้วยนะ”ชางห่ายเกอเขย่งปลายเท้าและชะเง้อมอง “มีกระท่อมไม้เล็กๆ ตรงนั้นจริงด้วย สายตาของหน่ายน้อยดีจริงๆ เลยนะเนี่ย”พี่หน่ายเบิกตาโต “ถ้าเรียกฉันว่าหน่ายน้อยอีกคำเดียว ได้เจอดีกับฉันแน่!”“หน่ายน้อย~”“ลุงตุ๊ดหน้าอกแบนราบ!”มุมปากของเย่ฮวากระตุกขึ้น “พวกเธอสองคนพอสักทีเถอะ!”กระท่อมไม้หลังเล็กๆ ที่ดูเหมือนซากปรักหักพังนั้นดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่ที่นั่นมานานมากแล้ว ทว่าด้านหน้าของกระท่อมกลับมีทางเดินที่คดเคี้ยวเล็กๆปรากฏอยู่ ซึ่งมีหญ้าปกคลุมทั้งสองข้าง อีกทั้งยังถูกเหยียบย่าจนปรากฏเป็นร่องรอยเท้าด้วย เห็นได้ชัดว่าทางตรงนี้ถูกเหยียบซ้าไปมาและจะต้องมีคนอาศัยอยู่ในนั้นอย่างแน่นอน!เย่ฮวาเดินนำทุกคนไปด้านหน้า ช่วยไม่ได้แฮะ ในฐานะของผู้เล่นเกราะหนักที่มีการป้องกันระดับสูงก็ต้องกลายเป็นฝ่ายนำเบิกทางให้กับทุกคนอยู่แล้วหลังจากเดินตรงเข้ามายังกระท่อมมืดๆ ตรงหน้าแล้วเย่ฮวาก็มองดูประตูไม้ที่ผุพังพร้อมกับเริ่มเกิดความตึงเครียดขึ้น หวังว่าตอนผลักประตูเข้าไปแล้วจะไม่เจอชายแก่เหมือนกับกู่เฉินนั่นกำลังอาบน้าอยู่หรอกนะ!เย่ฮวาไอกระแอมออกมาสองครั้งแล้วเคาะประตู ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เขาจึงเคาะประตูอีกครั้งและมันก็ยังคงเงียบอีกเช่นเคย~เสี่ยวจิ๋วจื่อเห็นเ
