คนก็อาจจะถูกมอนสเตอร์เหล่านั้นฆ่าตายได้ จึงทำให้ด้านในไม่มีผู้เล่นคนใดเข้าไปหลังจากมายืนรอที่พิกัดที่ส่งให้พี่หน่ายได้ไม่กี่นาทีก็เห็นร่างของหญิงสาวที่สวมใส่ชุดคลุมสีขาว พร้อมกับหนังสือเล่มใหญ่ในมือที่กำลังวิ่งตรงมาหา หน้าอกหน้าใจที่เธอภาคภูมิใจได้เคลื่อนไหวส่ายไปมา เย่ฮวาถูจมูกตัวเองนี่ถ้าจะสั่นขนาดนี้คงไม่กระแทกใส่หน้าเขาหรอกใช่ไหม?“พี่หน่าย พูดตรงๆ เลยนะพี่ทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้มันดีจริงๆ เหรอ?” เย่ฮวาพูดด้วยเสียงทุ้มต่าพี่หน่ายใช้เสื้อคลุมคลุมมาด้านหน้าแล้วใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตัวเอง “ชู่ว! พี่ดันมีชื่อเสียงด้วยสิ กลัวว่าถ้าตัวตนของฉันถูกเปิดเผยขึ้นมานายอาจจะไม่ได้เห็นพี่หน่ายที่แสนน่ารักคนนี้น่ะสิ”เย่ฮวากระตุกมุมปาก “เลิกแอ๊บแบ๊วสักทีเถอะ ฉันไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้!”“โอ้โห~”พี่หน่ายยิ้มคิกคิก “เย่เย่น้อยของฉันดูคล้ายกับดาราดังคนหนึ่งเลยนะเนี่ย~”เย่ฮวาชะงัก “ใคร?”“กัวเต๋อกาง”“……”“เงียบทำไมล่ะ?”“ไปไกลๆ เลยไป! ฉันไม่อยากจะคุยอะไรกับเธอแล้ว!”“โอ๋โอ๋โอ๋…..”……“เคล้ง!”ดาบในมือถูกดึงออกมาพร้อมกับฟาดเข้าใส่แมงป่องผีเลเวล 65 ตัวหนึ่งจนตาย พี่หน่ายที่อยู่ข้างๆ เย่ฮวาก็พลิกคัมภีร์ในมือของเธอด้วยท่าทางร่าเริงพร้อมกับพูดขึ้นมา“เย่เย่น้อยค่าสเตตัสของนายนี่น่ากลัวจริงๆ เลยนะเนี่ย ฆ่าแมงป่องผีเลเวล 65 อย่างกับกำลังหั่นผักหั่นปลาเลย”เย่ฮวาพึมพำ “พูดอย่างกับพี่ไม่เก่งอย่างนั้นแหละ แน่จริงก็เอาค่า
