หน้าผาที่เงียบสงบถูกปกคลุมไปด้วยหิมะจนขาวโพลนร่างของหญิงสาวที่งดงามยืนตระหง่านอยู่ตรงขอบหน้าผาลมที่หนาวเหน็บพัดผ่านร่างของเธอจนเส้นผมของเธอพลิ้วไปตามแรงลม เธอยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่เกล็ดหิมะจะตกลงมาในมือ ทันใดนั้นเธอก็ก้มลงมองเกล็ดหิมะที่กำลังละลายอยู่บนฝ่ามือของตัวเองดวงตาที่งดงามของเธอเต็มไปด้วยความสลัวเพียงเล็กน้อยซึ่งภายในดวงตาของเธอนั้นแอบซ่อนความโศกเศร้าที่ยากเกินกว่าจะมองเห็นได้เย่ฮวาก้าวเท้าและตรงไปที่ด้านหลังของหานหลิน เธอสะบัดน้าจากเกล็ดหิมะที่กำลังละลายอยู่ในมือก่อนที่จะหันมาหาและพูดว่า “มาแล้วรึศิษย์ของข้า”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ “ครับ ผมมารับภารกิจที่ท่านพูดไว้ก่อนหน้านี้”หานหลินยิ้มออกมาเบาๆ “เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์ เจ้าเรียกแค่ชื่อของข้าก็เพียงพอแล้ว ข้าคิดว่าถ้าหากสามารถเป็นเพื่อนกับศิษย์ของตนเองได้ก็น่าจะดีกว่าการเป็นแค่อาจารย์และศิษย์ไม่ใช่หรือ?”เย่ฮวายิ้ม “ก็จริงครับ ถ้างั้น….หานหลิน หลังจากนี้ผมขอฝากเนื้อฝากตัวกับท่านด้วยนะครับ!”“อื้ม”เย่ฮวามองไปรอบๆ แล้วถาม “ว่าแต่ภารกิจที่ท่านบอกก่อนหน้านี้มันคืออะไรเหรอครับ?”หานหลินได้ยินเย่ฮวาถาม สีหน้าของเธอก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมาขณะที่กำลังพูดอย่างช้าๆ “สงครามเทพเจ้าและปีศาจเมื่อหมื่นปีก่อน เทพธิดาได้ต่อสู้กับปีศาจเพื่อไล่ปีศาจเหล่านั้นให้กลับไปยังหลุมนรก จนในที่สุดวิญญาณก็ถูกเผาไหม้และพ่ายแพ้ไปอย่างราบ
