ถูกสังหารแต่ก็สามารถที่จะฟื้นคืนชีพกลับมาได้ ซึ่งมันทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ทว่าข้าไม่สนใจความลับของพวกเจ้าหรอกนะ แต่หากเส้นทางเหล่านั้นไม่ได้อันตรายต่อพวกเจ้า เช่นนั้นก็ตามสบายเถอะ” พูดจบหานเยว่เหมิงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆเย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น เอาเป็นว่าไม่บอกหานหลินน่าจะดีกว่า ถ้าหากพูดออกไปว่าเขาเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาคนหนึ่ง และจำนวนที่เธอพบเจอทั้งหมดมันเป็นแค่เพียงแค่ตัวเลขภายในเกมและสามารถก่อเกิดขึ้นได้นับไม่ถ้วน สำหรับเธอแล้วมันเท่ากับเป็นการทำให้โลกทัศน์ของเธอต้องล่มสลายลง ดังนั้นจึงไม่สามารถบอกความจริงที่สุดแสนจะโหดร้ายนี้กับเธอได้คิดเช่นนั้นเย่ฮวาก็ถามต่อไปว่า “ว่าแต่พวกเราจะไปเหนือสุดของแผ่นดินใหญ่ได้ยังไงกันล่ะครับ?”หานหลินยื่นมือไปด้านหน้าแล้วพูดกับเขา “จับมือข้าไว้ ข้าจะพาเจ้าไปเอง”เย่ฮวาไอกระแอมออกมาสองครั้งก่อนที่จะยื่นมือไปจับมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ แม้ว่าสีหน้าของหานหลินจะไม่เปลี่ยนแปลงแต่ดวงตาของเธอกลับแอบแฝงไปด้วยความเขินอาย เขาเองก็รู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย นี่ถ้ามีผู้เล่นมาเห็นเข้า คนพวกนั้นจะเอาไปนินทากันไหมเนี่ยว่าเขากำลังเกี้ยวพาราสี NPC อยู่?หานหลินพูดเสียงแผ่วเบา “จับให้แน่นๆ”“ครับ……”“สวบ!”ฉากตรงหน้าเบลอไปในทันทีพร้อมกับร่างกายที่ถูกลมพัดอย่างรุนแรง ตอนที่เขาก้มหน้าลง…โว้ววว! นี่กำลังบินอยู่ไม่ใช่เรอะ!!!ฝ่ามือของหานหลินถูกยกขึ้นพร้อมกับกำแพงปราณ
