หลังจากที่ผู้เล่นของห้วนเฉิงเดินออกไปจนหมดแล้วเย่ฮวาก็ยื่นการ์ดปิดผนึกให้มู่จื่อหาน 9 ใบ “นี่เป็นการ์ดปิดผนึกสัตว์เลี้ยงระดับเงินที่เหลืออยู่ ฉันมีระดับทองอยู่สองใบจะแบ่งให้พี่หน่าย แล้วก็อีกใบให้เธอเอาไปจัดการต่อแล้วกัน”มู่จื่อหานรับการ์ดปิดผนึกมาด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง “สัตว์เลี้ยงระดับเงินทั้ง 9ตัวแถมยังมีอีก 5 ตัวที่ให้กับห้วนเฉิง รวมกันก็เป็น 14 ตัวเย่ฮว่า…นี่นายไปที่ไหนมากันแน่?”เย่ฮวาพึมพำ “แมพลับน่ะ ที่นั่นค่อนข้างใหญ่แล้วก็มีมอนสเตอร์เยอะมากด้วย ฉันอยู่ในนั้นไม่ได้หลับไม่ได้นอนติดต่อกัน 18 ชั่วโมง เธอคิดว่าฉันจะไม่ได้อะไรเลยงั้นเหรอ? นี่พี่หน่าย….ปล่อยมือฉันได้แล้ว!”พี่หน่ายใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มของเอลฟ์หินพร้อมกับหันมายิ้มให้เย่ฮวา “คนแคระที่อยู่บนบ่าของนายน่ารักดีจัง ให้ฉันได้ป่ะ?”เอลฟ์หินที่อยู่บนบ่าของเย่ฮวากอดนิ้วของพี่หน่ายไว้พร้อมกับหันมาพยักหน้าให้กับเขาอย่างไม่หยุด จนทำให้เขาถึงกับต้องกระตุกมุมปากขึ้นมา “บ้าจริง! นึกว่าจะช่วยกันไปจนถึงที่สุด! ทำไมถึงได้เปลี่ยนใจง่ายขนาดนี้!”เอลฟ์หินพูดพำพึมอะไรบางอย่างออกมา หลังจากนั้นมันชี้นิ้วไปที่พี่หน่ายด้วยใบหน้าที่มีความสุข เย่ฮวาเห็นเช่นนั้นจึงพูดขึ้น “หยุดพูดไปเลย ฉันฟังไม่รู้เรื่อง~”“มันบอกว่า~นิ้วนี้มันสามารถเล่นได้เป็นปียังไงล่ะ~”พี่หน่ายยิ้มแล้วดึงนิ้วมือออกมา “ช่างเถอะ ฉันไม่อยากได้แล้ว หนึ่ง
