านบนหอคอยสูงภายในหมู่บ้านเหล่านักธนูและนักเวทย์ช่วยกันโจมตีจากระยะไกลอย่างต่อเนื่อง การต่อสู้ระหว่าง NPC และมอนสเตอร์เป็นสิ่งที่ไม่สามารถใช้จำนวนตัวเลขมาวัดได้ การโจมตีของนักธนูสามารถที่จะฆ่าคนได้หนึ่งคน ส่วนไฟบอลของนักเวทย์สามารถที่จะฆ่ามอนสเตอร์เหล่านั้นได้ภายในพริบตา!ทว่าจำนวนคนที่มีอยู่อย่างจำกัดทำให้ไม่สามารถที่จะสู้กับปีศาจที่มีจำนวนมากมายขนาดนี้ได้ แถมยังมีทหารรบจำนวนไม่น้อยที่กลายเป็นศพอยู่ที่พื้น แม้แต่เอินเค่อเองก็ยังได้รับบาดเจ็บไปด้วย“-1826”“-1935”“-2077”“-1968”……แสงแห่งดาบถูกส่งออกไปจนทำให้มอนสเตอร์จำนวนไม่น้อยถูกฆ่าตาย และมีอีกส่วนหนึ่งที่ลือดลดลงไปอย่างรวดเร็ว! ทว่ามอนสเตอร์ส่วนใหญ่ก็ยังไม่ถึงตายอยู่ดี“เม่ยเอ๋อร์!” เย่ฮวาเรียกชื่อของเม่ยเอ๋อร์ ทันใดนั้นมันก็ยกกรงเล็บขึ้นก่อนที่จะฟาดลงบนพื้นดินอย่างแรง จนเกิดเป็นพลังงานอันเชี่ยวกรากสู่เบื้องหน้า ปรากฎเป็นค่าดาเมจลอยขึ้นมา!“-2109”“-2234”“-2097”“-2253”……ในเวลานี้เองเอินเค่อก็พบว่าเกิดการต่อสู้จากอีกด้านเขาจึงเบิกตาโตและพูดขึ้น “เจ้ากลับมาทำไม! รีบหนีไปจากที่นี่เร็วเข้า! พวกข้าจะช่วยเจ้าสกัดปีศาจเหล่านี้ให้เอง!”เย่ฮวาฟาดดาบไปด้านหน้าไปพลางก็พูดไปพลาง “ในเมื่อผมมาแล้วก็ไม่คิดจะไปง่ายๆหรอกนะครับ! วันนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับทุกคนที่นี่!”เอินเค่อมองมาที่ตน โดยสายตาที่มองมานั้นมันสื่อให้เห็นว่าเขาก
