กลายไปเป็นของผู้อื่น เพราะถ้าหากเจ้าสูญเสียเนื้อกายของเจ้าไปเจ้าจะกลายเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่โดดเดี่ยวตลอดไป !”เย่ฮวายิ้มและส่ายหน้า “ถ้าทำเพื่อปกป้องตัวเองแล้วทำให้พวกท่านต้องเจอกับปีศาจเหล่านั้น มันเป็นเรื่องที่ผมควรจะทำเหรอครับ?”เอินเค่อจับบ่าเย่ฮวาแน่น “แต่……”เย่ฮวาจับมือของเอินเค่อและยิ้ม “ท่านไม่ต้องห่วงนะครับ ผมมีวิธีของผม และผมจะต้องรอดออกไปให้ได้ ท่านไม่ต้องเป็นกังวล”พูดจบเย่ฮวาก็หันไปยิ้มและพยักหน้าให้กับทุกคนก่อนที่จะเดินออกจากเขาลับแห่งความอ้างว้างแห่งนี้ไปยังสถานที่ที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นที่ไหน แต่ขอให้ออกห่างจากหมู่บ้านของผู้สืบทอดเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว !NPC ที่อยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้มีไม่มากและพวกเขาก็ต้องอยู่ภายในที่แห่งนี้หลายร้อยปีหรืออาจจะหลายพันปีโดยไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ พวกเขายอมสละชีวิตตัวเองเพื่อความปลอดภัยของเขา เขาไม่อาจทำใจยอมรับได้ถึงแม้ว่านี่จะเป็นแค่เกม แต่เย่ฮวาก็มองว่ามันกลายเป็นโลกอีกใบหนึ่งที่เขาจะต้องทำให้มันถูกต้องและจะไม่ทำเรื่องชั่วๆ เด็ดขาด !ลมกรรโชกแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ทรายยังคงฟุ้งกระจายไปทั่วทุกที่ ร่างผอมที่อยู่ภายในชุดเกราะเหล็กแต่กลับก้าวเท้าอย่างมั่นคงท่ามกลางลมกรรโชก ขณะที่เดินมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่มืดสนิทและความตายที่กำลังยิ้มต้อนรับเอินเค่อวางมือลงบนหัวของพยัคฆ์แก่พร้อมกับมองไปยังเงาที่เดินห่างออกไป “เป็นคนที่ไม่เลว
